عتبات عالیات عراق - اصغر قائدان - الصفحة ٦٤ - ١- ١- عضدالدوله دیلمی

آل بویه از خاندان شیعی و دوست‌دار اهل بیت بودند که تلاش قابل ستایشی در احیاء، بازسازی و توسعه مکان‌های مقدس به عمل آوردند. بسیاری از این خاندان در جوار امامان خود از جمله امام حسین علیه السلام و امام علی علیه السلام دفن شده‌اند. از قبر این پادشاهان بین قرن چهارم تا دوازدهم هجری آثاری برجای بود ولی اکنون اثری از آن ها نیست.
البته در ١٣١٦ ق، در کف سازی حیاط صحن و حرم برخی از سنگ‌های قبر آنان کشف شد:

وی در ٣٧٣ ق در بغداد از دنیا رفت و در همان شهر به خاک سپرده شد. چندی بعد او را به نجف اشرف منتقل کردند [١] ١٦٢ و در قسمت پایین پای مبارک امام علی علیه السلام به خاک سپردند. براساس وصیت دیلمی، برروی سنگ قبرش چنین نوشته شده است:
«این قبر عضدالدوله است. دوست دارم تا در کنار این امام معصوم به خاک سپرده شوم به این امید که در روزی که هرکس هر کاری کرده بر او نمایان می‌شود من در امان باشم و صلواته علی محمد و عترته الطیبین». [٢] ١٦٣ علامه هبة الدین شهرستانی این سنگ قبر را در ١٣١٥ ق دیده و توصیف کرده است. [٣] ١٦٤

[١] . ابن جوزی، المنتظم، ٧/ ١١٧.
[٢] . آل محبوبه، ماضی النجف و حاضرها، ١/ ٢٣٥ به نقل از مجالس المؤمنین، ٣٧٩؛ ابن کثیر شافعی، البدایةوالنهایه، ١١/ ٣٠١.
[٣] . پیشین به نقل از مجله الاعتدال، ٥/ ٢٥٠.