ايران و بر وِفْق آقاى محمد رضا خان چيز مى‌نويسند، روشنگرى كنيد شماها در مقابل آنها. شما هم روشنگرى كنيد. شما هم به هر كس مى‌رسيد بگوييد مسائل را كه ايران وضعش اين طورى است. صداى ايران، نه از باب اينكه خيلى آزادى دادند صدايشان بلند است كه ما آزادى مى‌خواهيم! از باب اين [است‌] كه آزادى ندارند. كى آزادى دارد؟ مطبوعات ما الآن تعطيل است، چندين وقت است كه تعطيل است؛ چرا تعطيل است؟ براى اينكه سانسور است. مى‌گويند سانسور نبايد باشد. هر جا را مى‌روى الآن تعطيل است، هر جا را مى‌روى اعتصاب است براى اينكه مردم مى‌بينند كه دارد از بين مى‌رود يك مملكتى در دست اينها. ادارات مطلعند كه چه مى‌گذرد، منتها بيچاره‌ها نمى‌توانستند صحبت كنند حالا؛ حالا اعتصاب مى‌كنند. هر جا بروى اعتصاب است. مريضخانه اعتصاب است، طبيب اعتصاب است، در دادگسترى- نمى‌دانم- وكيل اعتصاب مى‌كند، قاضى اعتصاب مى‌كند؛ هر جا بروى اعتصاب است. برق اعتصاب است؛ همه چيز اعتصاب است؛ چرا؟ خيلى در رفاه هستند كه اعتصاب مى‌كنند؟! خيلى كارشان خوب است و آزاد هستند؟! آزادى زياد به ايشان دادند- به قول كارتر- كه اينها همه در اعتصاب هستند و در زحمت هستند؟! يا نه، مى‌بينند كه اعتصاب بكنند يك مدتى، يك مدتى فلج كنند اين كارها را، بهتر از اين است كه اعتصاب نكنند و هميشه گرفتار باشند. بايد اعتصاب بكنند تا اينكه رفع بشود اين گرفتاريها. ما همه مكلف هستيم مثل همه، يعنى بايد همه ما دنبال مطلب باشيم و بتوانيم با روزنامه‌نگارها مصاحبه كنيم؛ مسائل ايران را بگوييم. نتوانيم مصاحبه كنيم، رفقا داريم در امريكا، در اينجا، در انگلستان، در هر جا رفقا داريم، آشناها داريم، در بين آشناها بايستيم بگوييم. چند نفر ايستاده‌اند توى مدرسه دارند با هم صحبت مى‌كنند، شما هم بگوييد آقا مسئله ايران اين است، درد ايرانى‌هايى كه الآن قيام كرده‌اند اين است، خيانتهايى كه اين مردك كرده است به مردم اين است نه اين روزنامه‌ها يا مجلاتى كه در خارج بعضى وقتها منتشر مى‌شود و بر ضد ايران صحبت مى‌كند. اين مسائل نيست. مسائل اين است كه اين دارد همه حيثيت ايران را به باد مى‌دهد، و تا حالا به باد داده‌