آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١١ - تفسیر سوره انفال (٨)

میگوید: فی قُلوبِهِمْ مَرَضٌ مقصود مرضهای روانی و اخلاقی است) منافقین و آنها که در دلشان بیماریهای روانی و اخلاقی است میگفتند: غَرَّ هؤُلاءِ دینُهُمْ دین اینان اینها را مغرور کرده. بیچارهها! کجا میروید و با کدام قدرت؟! ولی اینها غافل بودند که وَ مَنْ یتَوَکلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ هر که اتکایش به خدا باشد، خدا [برای او] کافی است. شما واقعاً توکل را در کارها پیدا بکنید (توکل یعنی انسان وظیفه خودش را با اعتماد به خدا انجام بدهد) آن وقت میبینید چطور دست خدا به همراهتان میآید فَانَّ اللَّهَ عَزیزٌ حَکیمٌ خدا غالب و قاهر است؛ اگر بخواهد، هیچ قدرتی در مقابل او نیست، و حکیم است: و کارهایش حکیمانه و بر اساس مصلحت است، بیجهت کسی را تأیید نمیکند.

در اینجا این قسمت از آیات که دستورهای روانی و روحی به مردم است تمام میشود. آیه بعد (وَ لَوْ تَری اذْ یتَوَفَّی الَّذینَ کفَرُوا الْمَلائِکةُ یضْرِبونَ وُجوهَهُمْ وَ ادْبارَهُمْ) موعظهای است که حال کافران را در وقت قبض روحشان بیان میکند، که این باشد انشاءاللَّه برای جلسه آینده.