آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٩ - عقد اخوّت میان مسلمانان

خویشاوندان نَسَبی و سببی، قرآن میگوید: اولُوا الْارْحامِ بَعْضُهُمْ اوْلی بِبَعْضٍ فی کتابِ اللَّه لکن خویشاوندان به یکدیگر اولویت دارند؛ یعنی در مسئله ارث، باز آنچه حاکم است خویشاوندی است نه چیز دیگر. انَّ اللَّهَ بِکلِّ شَیءٍ عَلیمٌ خدا به همه چیز دانا و آگاه است.

در اینجا سوره مبارکه انفال پایان میپذیرد و بعد سوره برائت شروع میشود.

توضیح مختصری راجع به سوره برائت عرض میکنم و تفسیر مفصل آن باشد برایهفته آینده انشاءاللَّه.

در میان سورههای قرآن یک سوره داریم که اولِ آن فاقد بِسْمِ اللَّه است و آن سوره برائت است. قرآن را که میگویند ١١٤ سوره است به اعتبار این است که سوره برائت را هم سوره مستقل و جدا از سوره انفال شمردهاند. راجع به این که چرا این سوره بِسْمِ اللَّه ندارد دو وجه است. یک وجه این است که اساساً «برائت» یک سوره مستقل نیست، تتمه سوره انفال است. اتفاقاً آیاتش هم از سنخ مطالب آیات «انفال» است. ممکن است بگویید اثر این امر چیست که ما بگوییم ایندو یک سوره است یا دو سوره. البته اثرش در دو حالت مذکور فرق میکند. به عقیده ما شیعیان در نماز بعد از حمد یک سوره کامل را باید خواند. اگر بگوییم «انفال» و «برائت» یک سوره است پس چنانچه کسی «انفال» را شروع کند باید برائت را هم بخواند، و اگر بگوییم «انفال» و «برائت» دو سوره است، یکی از ایندو را که بخواند کافی است و بلکه دیگری را نمیتواند بخواند چون قِران بین سورتین است و قِران بین سورتین اشکال دارد.

ولی قول دیگر این است که سوره برائت یک سوره مستقل است. اگر بگوییم سوره مستقل چرا بِسْمِ اللَّه ندارد، میگویند علتش این