آشنایی با قرآن ط-صدرا
(١)
تفسیر سوره انفال
١١ ص
(٢)
تفسیر سوره انفال (1)
١١ ص
(٣)
معنی شکر
١٤ ص
(٤)
تفسیر سوره انفال (2)
٢١ ص
(٥)
اثر تقوا در دنیا
٢٢ ص
(٦)
اثر اخروی تقوا
٢٤ ص
(٧)
ماجرای هجرت رسول اکرم
٢٥ ص
(٨)
تفسیر سوره انفال (3)
٣٧ ص
(٩)
تفسیر سوره انفال (4)
٤٧ ص
(١٠)
تفسیر سوره انفال (5)
٦٣ ص
(١١)
موارد اختلاف شیعه و اهل تسنن در باب خمس
٦٦ ص
(١٢)
خمس به چه تعلق می گیرد؟
٦٧ ص
(١٣)
خمس به چند قسمت تقسیم می شود؟
٧٠ ص
(١٤)
تفسیر سوره انفال (6)
٧٣ ص
(١٥)
انفال چیست؟
٧٦ ص
(١٦)
تفسیر سوره انفال (7)
٨٩ ص
(١٧)
یاد خدا
٩١ ص
(١٨)
آداب جهاد
٩٣ ص
(١٩)
تفسیر سوره انفال (8)
٩٧ ص
(٢٠)
تفسیر سوره انفال (9)
١١٣ ص
(٢١)
چرا به مُردن می گوییم وفات
١١٤ ص
(٢٢)
مسئله روح
١١٦ ص
(٢٣)
عالم برزخ
١١٩ ص
(٢٤)
آیا اسلام یک دین جبری است؟
١٢١ ص
(٢٥)
تفسیر سوره انفال (10)
١٣١ ص
(٢٦)
تفسیر سوره انفال (11)
١٤٣ ص
(٢٧)
شرافت انسانی
١٤٥ ص
(٢٨)
بیان نهج البلاغه درباره وفای به پیمان
١٤٩ ص
(٢٩)
تفسیر سوره انفال (12)
١٦٣ ص
(٣٠)
همکاری و همدلی
١٦٦ ص
(٣١)
تفسیر سوره انفال (13)
١٨١ ص
(٣٢)
ولاء مثبت و ولاء منفی
١٨١ ص
(٣٣)
تقسیم رباعی قرآن
١٨٤ ص
(٣٤)
مهاجرین اولین یا سابقین اولین
١٨٤ ص
(٣٥)
انصار
١٨٥ ص
(٣٦)
مؤمنین غیر مهاجر
١٨٦ ص
(٣٧)
مهاجرین آخرین
١٨٦ ص
(٣٨)
کفّار
١٨٨ ص
(٣٩)
مسئله هجرت
١٨٩ ص
(٤٠)
مهاجرتهای گروهی
١٩٠ ص
(٤١)
عقد اخوّت میان مسلمانان
١٩٢ ص
(٤٢)
تفسیر سوره توبه
٢٠٣ ص
(٤٣)
تفسیر سوره توبه (1)
٢٠٣ ص
(٤٤)
آزادی عقیده
٢١٤ ص
(٤٥)
فرق علم و عقیده
٢١٨ ص
(٤٦)
تفسیر سوره توبه (2)
٢٢٣ ص
(٤٧)
اعمال منافقین مقبول نیست
٢٢٤ ص
(٤٨)
یکی از نشانه های نفاق
٢٢٦ ص
(٤٩)
ایمان، شرط بالا رفتن عمل
٢٢٩ ص
(٥٠)
بهلول و ساختن مسجد
٢٣١ ص
(٥١)
رابطه عمل و نتیجه در دنیا و آخرت
٢٣٢ ص
(٥٢)
عذاب الهی به وسیله مال و اولاد زیاد
٢٣٥ ص
(٥٣)
سخن زینب علیها السلام خطاب به یزید
٢٣٦ ص
(٥٤)
تفسیر سوره توبه (3)
٢٤١ ص
(٥٥)
سه روش رهبری
٢٤٢ ص
(٥٦)
رفتار پیامبر صلی الله علیه و آله در مقابل سخن چینی
٢٤٧ ص
(٥٧)
بیماری موجود در میان ما
٢٤٨ ص
(٥٨)
آیا پیامبر، رحمت برای همه مردم است یا خصوص مؤمنین؟
٢٥٣ ص
(٥٩)
منافقین اولین
٢٥٦ ص
(٦٠)
منافقین بعدی
٢٥٧ ص
(٦١)
شأن نزول آیه
٢٥٨ ص
(٦٢)
تصمیم خطرناک منافقین
٢٥٨ ص
(٦٣)
ترجمه آیات
٢٦١ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص

آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٥٢ - بیماری موجود در میان ما

حال یا مقصود این است که با همین گوشها بهترین چیزها یعنی وحی الهی را برای شما شنیده و گفته، و یا اینکه «گوش خیر است» یعنی گوشی است که خیر است، خوب گوشی است، گوش است و خوب گوشی است برای شما، خوب گوشی است که به نفع شما گوش است، نوعی گوش نیست که به ضرر باشد، نوعی گوش است که به نفع همه شماست. یؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ یؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ این گوش به خدای خودش ایمان دارد و به سود مؤمنین تصدیق میکند. عبارت آیه این است: یؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ یؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ. نفرمود: «یؤْمِنُ بِالْمُؤْمِنین» ایمان به خدا دارد و ایمان به مؤمنین دارد، بلکه فرمود: یؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ یعنی به نفع مؤمنین تصدیق میکند؛ سخنان مؤمنین را به نحوی توجیه میکند که به نفعشان باشد؛ یعنی حمل بر کذب نمیکند؛ حتی آن حرفهایشان را که میداند دروغ است حمل بر این نمیکند که آنها قصد دروغ گفتن داشتهاند، به نحو احسن حمل میکند که اشتباه کردهاند، سوء تفاهمی برایش رخ داده است.

وَ رَحْمَةٌ لِلَّذینَ امَنوا. تعبیر عجیبی است! از یک طرف میفرماید: یؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ و از طرف دیگر میفرماید: وَ رَحْمَةٌ لِلَّذینَ امَنوا. آنجا که میگوید یؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ (به سود مؤمنین تصدیق میکند) یعنی رهبری مؤمنین و صلاح جامعه مؤمنین اینگونه اقتضا میکند. ولی بعد میفرماید: وَ رَحْمَةٌ لِلَّذینَ امَنوا و برای خصوص مؤمنین رحمت است.

آنجا که میفرماید: یؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ جامعه مؤمنین را میگوید که شامل همان منافقین هم هست. آنجا که میفرماید: لِلَّذینَ امَنوا مؤمنین واقعی را ذکر میکند: ولی برای کسانی که مؤمن واقعی هستند وجودش رحمت است یعنی آنها از رحمت وجود او استفاده میکنند.