مباني نظري تجربه ديني - الشیرواني، علی - الصفحة ٣٤ - زندگى و آثار (١٩١٠ - ١٩٣٧)
مجموعه ديگرى كه بيشتر جنبه كلامى داشت، به نام گناه و گناه نخستين.[١] اين دو جلد در
بردارنده مقالاتى است كه اتو به عنوان ضميمه مفهوم امر قدسى نگاشته بود و برخى از آنها در سال ١٩٢٣ با عنوان مقالات مربوط به امر مينوى چاپ شده بود.
در اكتبر ١٩٢٧ اتو مسافرت ديگرى به شرق انجام داد. در اين سفر، كه تا ماه مى ١٩٢٨ به طول انجاميد، اتو از سيلان، هند، فلسطين، تركيه و بالكان ديدن كرد. در اين سفر، اتو شواهد بيشترى براى اين ديدگاه خود يافت كه تفاوتهاى موجود ميان آيين مسيحيت و هندو به رشد و توسعه اخلاقى اين اديان مربوط است نه گوهر غيرعقلانى آنها.
بررسى چگونگى ارتباط ميان اخلاق و دين، محور نوشتههاى بعدى اتو است. در پنجمقالهاى كه در سالهاى ١٩٣١ و ١٩٣٢ نگاشت، كوشيد ارزش عينى مطلقى را كه دردين يافت، تبيين كند. او در نظر داشت اين موضوع را در ضمن سخنرانىهايش در گيفرد در سال ١٩٣٣ با نام «قانون اخلاقى و اراده خدا» تعميق بيشترى بخشد، اما شدتبيمارى وى مانع ايراد اين سخنرانىها شد. در سالهاى پايان حياتش و هنگام بيمارى، اتو در صدد تدوينكتابى به نام آزادى و ضرورت بود كه پس از مرگش با ويرايشتئودور زيگفرد منتشر شد. اتو در ٦٨سالگى در ٦ مارچ ١٩٣٧ در اثر بيمارى ذاتالريه درگذشت.
[١] sin and Original Guilt.