مسيحيت سخن گفت. پس از آن، دو ماه در چين بود و در آن‌جا با مكتب تائو آشنا شد و آن‌گاه به آلمان بازگشت. اين مسافرت، در تعميق و توسعه كار اتو در ابعاد گوناگون مؤثربود.

اوّلاً، در اين سفر، اتو براى نخستين بار فهميد كه مى‌تواند اشيايى را گردآورد كه بيانگر شيوه‌هاى ابراز عواطف دينى در فرقه‌ها و فرهنگ‌هاى مختلف باشد. طبعاً چنين كلكسيونى براى آشنايى با اديان گوناگون مى‌تواند بسيار سودمند باشد. البته نه در گوتينگن و نه در برسلو امكان تحقق بخشيدن به اين آرزو براى او فراهم نشد تا آن‌كه در سال ١٩٢٦ در ماربرگ با پولى كه در اختيار او گذاشته شد (حدود سه هزار مارك) يك كلكسيون فراهم آورد. در سال ١٩٢٧ نيز بودجه‌اى از طرف دولت براى تكميل آن به او داده شد. وى هم‌چنين توانست چهل هزار مارك از محل ديگرى براى خريد اشياى دينى به دست آورد. بدين منظور، اتو در اكتبر ١٩٢٧ سفرى را به آسيا آغاز كرد كه تا مِى ١٩٢٨ به طول انجاميد. در اين سفر، اشيايى كه مربوط به اديان مصر و بودا، به ويژه فرقه هندويى آن، و نيز اشيايى كه جنبه زيبايى‌شناسى داشت، تهيه كرد.

ثانياً، احتمالاً در ضمن اين سفر بود كه اتو به فكر تأسيس انجمن اديان براى ايجاد ارتباط و گفت‌وگو ميان اديان گوناگون افتاد. وى در مقاله‌اى كه در كنگره جهانى «دين مسيحى آزاد و پيشرفت دينى» (پاريس، ١٩١٣) ارائه شد، طرح تأسيس چنين انجمنى را مطرح كرد. اتو در آن جا بيان مى‌كند كه با وجود تنوع روح‌ها[١] در اديان مختلف، آن‌ها در تلاش براى مبارزه با الحاد و خرافه و در نتيجه، در تضمين بقاى دين حقيقى مشتركند. اتو در اين مقاله، پيشنهاد مى‌كند براى آن‌كه بتوان بقاى محتواى جاودانه و معنوى دين را در واقعيت و به‌طور صحيح، تضمين كرد، بايد دست به يك كار بزرگ زد و آن، نقد دين و پالودن آن از همه اضافات و پيرايه‌هايى است كه در سير تاريخ به آن ضميمه شده است.[٢]

سرانجام، اتو در سال ١٩٢٠ به خواسته خود تحقق بخشيد و توانست انجمنى را تأسيس كند تا زمينه را براى نزديكى و گفت‌وگوى اديان فراهم سازد. اين انجمن تا سال ١٩٢٤ با تلاش و پى‌گيرى اتو به كار خود ادامه داد. انجمن انسان دينى، نخستين جلسه

[١] diversity of spirits.

[٢] Rudolf Otto, Religious Essays, Translated by B. Lunn, London, Oxford University, ١٩٣١, p.١١٧.