اين سفر، به‌طور كلى نشان مى‌دهد اتو به جنبه‌هاى عملى دين، كه در مراسم و احوال منعكس مى‌گردد، اهميت مى‌دهد. نامه‌هاى متعدد او به خوبى نشان مى‌دهد كه حساسيت فراوانى به محيط اطرافش دارد و سعى مى‌كند با كسانى كه مواجه مى‌شود، همدلى نشان دهد. وقايع هفته عيد پاك در اورشليم تأثير فراوانى در او مى‌گذارد؛ اما مهم‌تر از آن، تجربه‌اى است كه براى خود او هنگام ديدن مجسمه ابوالهول در مصر رخ داد. او در اين باره مى‌نويسد:

با ديدن آن، عمق هستى و رمز وجود را در برابر خود حاضر يافتم، در غروب خاموش آن كوير شنى، آن چهره ابوالهول بزرگ و چشم‌هاى او كه به سوى بى‌نهايت مى‌نگرد.[١]

در يك رويداد ديگر نيز اتو تجربه‌اى دينى داشت كه بيش‌تر، حاكى از تجربه لطافت طبيعت است:

گذاشتم كه دوستانم جلو بروند و بقيه پشت سر من بودند، نزديك غروب بود. ما با راهب‌هاى مهماندوست صومعه قديس يوحنا خداحافظى كرديم. پژواك صداى زنگ كليسا همانند سلام بود كه رفته‌رفته آرام‌تر مى‌شد....[٢]

در ادامه، اتو از حالت خاصى كه در آن فضاى آرام و زيباى طبيعت برايش رخ داد، سخن مى‌گويد، كه بيش‌تر حاكى از نگاه رمانتيك اتو به طبيعت و بيانگر مقصود شلايرماخر از شهود بى‌نهايت در امور محدود و تجلّى موجود بى‌زمان در داخل زمان است.

اتو پس از بازگشت از اين سفر، نخستين اثر مهم خود را به نام روح و كلمة اللّه در لوتر، به اتمام رساند كه به خاطر آن، ليسانس الاهيات دريافت كرد. اين اثر، در همان سال ١٨٩٨، با نام تلقى لوتر از روح‌القدس[٣] منتشر شد. از آن‌جا كه اتو در فضاى دين لوترى‌

بزرگ شده بود و در آن رشته هم به تحصيل پرداخته بود، تعجبى ندارد كه انديشه لوتر نفوذ فراوانى در اتو داشته باشد. البته اين تأثير، يك جانبه نبود؛ زيرا اتو همواره براى تأكيد ديدگاه‌هاى خود، به آثار لوتر مراجعه مى‌كرد و از اين رهگذر، تفسيرى جديد از

[١] Rudolf Otto, The Philosophy of Religion, p. ١٣٧ n١. See also Otto, The Idea of the Holy, p. ٦٦.

[٢] Almond, Rudolf Otto, p.١٤.

[٣] Luther’s Conception of the Holy Spirit.