آموزه هايي از قرآن و حديث
(١)
سرآغاز
٩ ص
(٢)
درس اول قرآن پيام هدايت     
١٣ ص
(٣)
      نگاهى به تاريخ تدوين قرآن كريم     
١٧ ص
(٤)
درس دوم ادب تلاوت     
١٩ ص
(٥)
      نگاهى به تفسير الميزان     
٢٤ ص
(٦)
درس سوم حديث ترجمان وحى     
٢٧ ص
(٧)
      نگاهى به تفاسير روايى شيعه     
٣١ ص
(٨)
درس چهارم تجلّى قرآن و حديث در ادب پارسى     
٣٣ ص
(٩)
      نگاهى به تفاسير روايى اهل سنّت     
٣٩ ص
(١٠)
درس پنجم ويژگى  هاى دين اسلام     
٤١ ص
(١١)
      نگاهى به تفاسير فارسى     
٤٥ ص
(١٢)
درس ششم دانش و انديشه     
٤٧ ص
(١٣)
      نگاهى به كتب اربعه     
٥١ ص
(١٤)
درس هفتم ايمان     
٥٣ ص
(١٥)
      نگاهى به صحاح ستّه     
٥٧ ص
(١٦)
درس هشتم حق  گرايى     
٥٩ ص
(١٧)
      نگاهى به بحارالأنوار     
٦٣ ص
(١٨)
درس نهم حقوق انسان     
٦٥ ص
(١٩)
      نگاهى به نهج  البلاغه     
٦٩ ص
(٢٠)
درس دهم حقوق متقابل والدين و فرزندان     
٧١ ص
(٢١)
      نگاهى به تُحَفُ الْعُقول     
٧٥ ص
(٢٢)
درس يازدهم دعا     
٧٧ ص
(٢٣)
      نگاهى به صحيفه سجاديه     
٨١ ص
(٢٤)
درس دوازدهم نماز     
٨٣ ص
(٢٥)
      نگاهى به امالى نويسى     
٨٧ ص
(٢٦)
درس سيزدهم محبت     
٨٩ ص
(٢٧)
      نگاهى به اربعين نويسى     
٩٣ ص
(٢٨)
درس چهاردهم رفق و مدارا     
٩٥ ص
(٢٩)
      نگاهى به ميزان الحكمة     
٩٩ ص
(٣٠)
درس پانزدهم كار و تلاش     
١٠١ ص
(٣١)
      نگاهى به الحياة     
١٠٥ ص
(٣٢)
واژه نامه     
١٠٧ ص
(٣٣)
پيوست  ها     
١١٣ ص
(٣٤)
            الف) پايگاه  هاى قرآنى و حديثى در اينترنت     
١١٣ ص
(٣٥)
            ب) نرم افزارهاى قرآنى و حديثى     
١١٤ ص
(٣٦)
            ج) فرهنگ  ها     
١١٥ ص
(٣٧)
منابع     
١١٧ ص

آموزه هايي از قرآن و حديث - دیاری بیدگلی، محمدتقی - الصفحة ١٢٩

القانِت: مطيع، نمازگزار (٦)

قَذَفَــِ : افكند، پرتاب كرد. (٨)

قرآن الفجر: دميدن سپيده (در اينجا: نماز صبح) (١٢)

قَرَّبَ: نزديك كرد. (٥)

القُرَّة: خوشحالى و شادمانى (١٢)

قَضىــِ : حكم كرد. (١٠)

القَضِيب: تركه، شاخه (١٢)

القِطَع: ج القِطْع: پاره (١)

القَطِيعَة: قطع رابطه (١١)

قَطُّ:هرگز (١٥)

قَفاـــُ : پيروى كرد. (٨)

القَيِّم: پايدار، استوار (٥)

ك

الكِبَر: پير، سالخورده (١٠)

الكَسَل: سستى، تنبلى (١٥)

الكَلّ: سربار (١٥)

ل

لانَــِ : نرم شد. (١٣)

اللاَّْواء: سختى، رنج (١)

لَبَسَــِ : مشتبه كرد، درآميخت. (٨)

اللُّطْف: مهربانى، نيكويى (١٤)

م

ماطَــِ : دور كرد، كنار زد. (٤)

المُتَشابِه: مشابه، نظير (٣)

المُتَطَوِّل: عطاكننده، بخشنده (١١)

مَتَّعَ: بهره مند گرداند. (٩)

المَثانى: ج المثنية: مكرر، توضيح دهنده (٣)

[٢]

مَحِضَــَ : خالص كرد. (٧)

المُختال: خودپسند خيال پرداز (١٤)

المَصير: بازگشت (١٠)

المُظْلم: تاريك (١)

المَعُونَة: يارى كردن (١٥)

المُغاضِب: خشمگين (١١)

المَفْروض: واجب (١١)

المُقسِط: دادگر (١١)

المَكْنون: پوشيده(٢)

المَناكِب: ج المَنْكِب: ناحيه، كرانه، شانه (١٥)

المَناكِح: ج المَنْكَح: ازدواج (٧)

المَنوع: بسيار بخيل و منع كننده (١٢)

المَواخِر: ج الماخرة: شكافنده آب (١٥)

المُواسات: كمك و مساعدت، همدردى (٩)

المَوْقوت: داراى وقت معيّن (١٢)

المِيلَغَة: ظرفى كه سگ در آن آب مى خورد. (٩)

ن

النُّشُور: برانگيخته شدن (١٥)

نَهَرَــَ : راند. (١٠)

و

الوازِرَة: حامل گناه، گناهگار (٤)

الوَهْن: ضعف، ناتوانى (١٠)

الوَجَل: خوف، بيم (٢)

وَجِلَــَ : احساس خوف كرد، بيمناك شد. (٧)

الوُدّ: دوستى، محبوبيّت (١٣)