آموزه هايي از قرآن و حديث - دیاری بیدگلی، محمدتقی - الصفحة ١٠٤ - درس پانزدهم كار و تلاش     

درس سيزدهم

محبت

درآمد

از جمله بزرگ ترين امتيازات آيين اسلام اين است كه پايه و زيربناى اصلى اش بر عشق و محبت استوار شده است. قرآن كريم پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله) را رحمةً للعالمين معرفى مى نمايد:

﴿(وَ ما أرْسَلْناكَ إِلاّ رَحْمةً لِلْعالَمِينَ)﴾;[١] نفرستاديم تو را مگر رحمتى براى جهانيان.

   محبت واقعى محبتى است كه با حقيقت همراه باشد و خير و مصلحت جامعه بشرى را نيز به همراه داشته باشد. پيامبر(صلى الله عليه وآله) به همه انسان ها، بلكه به طبيعت نيز مهر مىورزيدند. وقتى از كنار كوه احد مى گذشتند، با چشمان پرفروغ و نگاه سرشار از محبت خود، احد را مورد عنايت خويش قرار دادند و گفتند:

جَبَلٌ يُحِبُّنا و نُحِبُّه; كوهى كه ما را دوست دارد و ما نيز آن را دوست داريم.

   او انسانى است كه كوه و سنگ نيز از مهر او بهره منداند.[٢]

   يكى از ريشه هاى محبت ميان انسان ها معرفت و عشق به ذات الهى است; چنان كه حكيمان گفته اند: از نشانه هاى عاشقان حق، محبت صادقانه نسبت به بندگان خداست.[٣]

   عشق و محبت نيروآفرين است; ترس و ضعف را برطرف مى سازد; بردبارى و