آموزه هايي از قرآن و حديث - دیاری بیدگلی، محمدتقی - الصفحة ١٠٠ -       نگاهى به ميزان الحكمة     

واژگان

ارْتَقِبْ:انتظار بكش.

تَخَلَّى: خلوت كرد.

جَزُوع: بسيار ناشكيبا و بى تاب

جُنُوب:جمع جَنْب: پهلو

دُلُوك: وقت زوال

ذَرُوا: رها كنيد.

رَوِىَ: سيراب شود.

سَقَر: دوزخ، جهنم

الظَّمآن: تشنه

غَسَق: نهايت تاريكى

قُرآنَ الْفَجْر: هنگام دميدن سپيده (در اينجا:

   نماز صبح)

قُرَّة عيْنِي: خوشحالى و شادمانى چشم من

قَضِيب الآس: تركه گياهى خوشبو

قيام و قعود: ايستادن و نشستن

كِتاب:كنايه از: وجوب

مَنُوع: بسيار بخيل و منع كننده

مَوْقُوت:داراى وقت معيّن

هَلُوع: بسيار آزمند

يَتَهاوَن: سبك شمارد.

پژوهش و انديشه

١ ـ درباره تأثير نماز در ايجاد جامعه اى انسانى و عادلانه بررسى و تحقيق كنيد.

٢ ـ با مراجعه به نهج البلاغه، كلام حضرت على(عليه السلام) را در مورد نماز تبيين كنيد.

منابع پيش نهادى

١ ـ ١ ـ جامعه سازى قرآنى، محمدرضا حكيمى;

١ ـ ٢ ـ تفسيرنمونه، جمعى از نويسندگان، زير نظر ناصر مكارم شيرازى;

٢ ـ ١ ـ شرح و تفسير نهج البلاغه، محمدتقى جعفرى;

٢ ـ ٢ ـ فرهنگ آفتاب، عبدالمجيد معاديخواه.

نكته

فعل هاى لازم هنگامى كه به باب اِفعال برده شوند، اغلب به صورت متعدّى ترجمه مى شوند; مانند: (أَقِمِ الصَّلاةَ). اما فعل أفلَحَ در آيه (قد أفلَحَ المؤمنونَ)