مسيحيت در دنياى كنونى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣ - دورنماى مسيحيّت
خوب يا بد را با اراده خود برمىگزينند «إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا». [١]
هيچكس گناهكار از مادر متولّد نمىشود و همه پاك و با فطرت ايمان به اين جهان قدم مىگذارند.
كسى به گناه ديگرى مجازات نمىشود «وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى». [٢] و شفاعت جز به فرمان خدا ممكن نيست «مَنْ ذَاالَّذِى يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ». [٣]
اين بود دورنمايى از قيافه اسلام درباره مسائل مزبور.
اكنون قيافه مسيحيّت كنونى را درباره اين مسائل بررسى مىكنيم.
«اما توئل اژِرتِر» كه از دانشمندان مسيحى است، در كتاب مذاهب بزرگ از سرى چه مىدانم؟ در بخش دهم، ذيل عنوان «مسيحيّت» چنين مىنويسد:
مسيحيّت يا مذهب رستگارى و نجات را مىتوان قبل از آنكه شعبهها و مسلكهاى مختلف از آن جدا شود اصول و قواعد بزرگ آن را تحت موضوع زير خلاصه كرد:
انسان در بهشت از فرمان خدا سرپيچى كرد و بالنتيجه صفات
[١]. ترجمه: «ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد (و پذيرا شود) يا ناسپاس». سوره انسان، آيه ٣.
[٢]. ترجمه: «هيچ گناهكارى بار گناه ديگرى را بر دوش نمىكشد». سوره فاطر، آيه ١٨.
[٣]. ترجمه: «كيست كه در نزد او، جز به فرمانش شفاعت كند؟» سوره بقره، آيه ٢٥٥.