پُطرُس‌ [١] از شاگردان دوازده‌گانه مسيح (حواريّون) بلكه از اصحاب خاصّ او بود زيرا در ميان حواريّون برخى افراد بيشتر مورد توجّه هستند كه پطرس يكى از آنهاست. نويسنده كتاب قاموس مقدّس مى‌گويد: احتمال كلّى دارد كه وى در سال ٦٦ يا ٦٨ ميلادى جهان را بدرود گفته باشد. بعضى معتقدند انجيل مرقس نيز زير نظر پطرس نگارش يافته است.

امّا در مورد دو نامه فوق كه پطرس به عنوان كليساهاى آسياى صغير و يهوديان جديدالايمان و جديدالايمان‌هاى قبايل ديگر نگاشته، احتمال مى‌رود كه نامه اوّل آن در حدود سال ٤٨ ميلادى يا بعد از آن نوشته شده باشد، چون به پاره‌اى از حوادث سال ٤٨ ميلادى در آن اشاره شده است.

نامه دوم نيز مسلّماً بعد از اين تاريخ بوده است. مضمون اين نامه‌ها، نصايح و پند و اندرزهايى است كه پطرس به تازه‌مسلمانان آسياى صغير و امثال آنها داده، كه نه جنبه وحى دارد و نه كتاب آسمانى.

٩. نامه‌هاى يوحنّا- پس از نامه‌هاى پطرس به سه فقره از نامه‌هاى يوحنّا برخورد مى‌كنيم كه به ترتيب رساله‌هاى ٢٣ و ٢٤ و ٢٥ عهد جديد را تشكيل مى‌دهند. اين نامه‌ها را يوحنّا كه از حواريّون دوازده‌گانه است نگاشته. يكى از اين نامه‌ها جنبه عمومى دارد و ممكن است كه به ضميمه انجيل خود به عنوان پاسخ به‌

[١]. گاهى «پَطرُس» و «پِطرُس» نيز خوانده‌اند.