بندگان خاصّ خدا كسانى‌اند كه آرام و بى‌تكبّر بر زمين راه مى‌روند، و در برابر سخنان نابخردانه پرخاش نمى‌كنند و آنها را به نيكى پاسخ مى‌گويند، در پيشگاه خداوند سر به سجده مى‌نهند و در برابر او به نيايش برمى‌خيزند، از كيفرهاى او در هراسند و لذا مراقب اعمال خويش‌اند.

در راه خدا انفاق و بخشش مى‌كنند و در اين راه از اسراف و بخل بركنارند.

هرگز براى خدا همتا قائل نمى‌شوند و هرگز دست به خون بيگناهان نمى‌آلايند.

دامان عفّت خويش را آلوده نمى‌سازند و اگر مرتكب گناه شوند توبه كرده، به سوى خدا بازمى‌گردند و با كار شايسته و نيك، كار بد خود را جبران مى‌كنند.

هرگز در مجالس باطل حضور نمى‌يابند و بزرگوارانه از برابر لغو و باطل مى‌گذرند.

در برابر سخنان خدا و آثار او در سراسر جهان هستى، همچون كوران و كران نيستند.

آنان توجّه خاصّى به اصلاح خانواده خويش دارند و از خدا مى‌خواهند كه همسر و فرزند پاك و لايقى كه مايه روشنى‌

[١]. سوره فرقان، آيات ٦٣- ٧٤.