در برخى موارد به آدم اطلاق شده، چنانكه در انجيل لوقا مى‌خوانيم: «خود عيسى وقتى كه شروع كرد قريب به سى ساله بود و حسب گمان خلق، پسر يوسف بن هالى بن متّات بن لاوى ... بن شيب بن آدم بن اللَّه». [١]

و در بعضى موارد ديگر به فرشتگان «فرزندان خدا» اطلاق شده، چنانكه در كتاب ايّوب از كتب عهد قديم مى‌خوانيم: «هنگامى كه ستارگان صبح با هم ترنّم نمودند و جميع پسران خدا آواز شادمانى دادند». [٢]

و در بعضى ديگر به مؤمنان نيز فرزندان خدا اطلاق شده است، از جمله در رساله پولس به روميان وارد شده: «همه كسانى كه از روح خدا هدايت مى‌شوند ايشان پسران خدايند ازآن‌رو كه روح بندگى را نيافته‌ايد تا باز ترسان شويد بلكه روح پسرخواندگى را يافته‌ايد كه به آن «ابا» يعنى اى پدر، ندا مى‌كنيم. همان روح بر روح‌هاى ما شهادت مى‌دهد كه فرزندان خدا هستيم». [٣]

اين تعبير در مورد مؤمنان در رساله دوم پولس به قرنتيان نيز ديده مى‌شود: «و شما را پدر خواهم بود و شما مرا پسران و دختران خواهيد بود، (اين را) خداوند قادر مطلق مى‌گويد». [٤]

[١]. انجيل لوقا، باب ٣، جمله‌هاى ٢٣- ٣٨.

[٢]. كتاب ايّوب، باب ٣٨، جمله ٧.

[٣]. رساله پولس به روميان، باب ٨، جمله‌هاى ١٤- ١٦.

[٤]. رساله دوم پولس به قرنتيان، باب ٦، جمله ١٨.