«خدا يعنى از خود به وجود آمده و آن اسم خالق جميع موجودات و حاكم كلّ كائنات مى‌باشد و او روحى است بى‌انتها و ازلى و در وجود و حكمت و قدرت و عدالت و كرامت بى‌تغيير و تبديل و به انواع مختلف و طرق متنوّع خود را در موجودات ظاهر مى‌فرمايد، چنانكه در كتب مقدّسه در شخص عيسى مسيح كه منجى كلّ جهان بود تجلّى فرمود». [١]

در دائرة المعارف قرن ١٩ فرانسه درباره تثليث چنين مى‌خوانيم: «آن عبارت از اتّحاد سه شخص متمايز است كه خداى واحدى را تشكيل مى‌دهد». [٢]

چنانكه از دنباله گفتار دائرة المعارف مزبور برمى‌آيد، عقيده تثليث و خدايان سه‌گانه منحصر به مسيحيان نيست بلكه پيش از آن در ميان هندى‌ها بوده كه آن را تثليث يا ثالوث هندى مى‌نامند.

مطالعات ديگر نشان مى‌دهد كه علاوه بر اين دو، در ميان مصريين قديم عقيده تثليث وجود داشته كه اكنون از بين رفته است.

ولى تثليث هندى هنوز طرفداران بسيارى در ميان براهمه دارد.

طبق اين عقيده، برهمايى‌ها معتقدند كه خداوند نخست در «برهما» و سپس در «فيشنو» و بعد «سيفا» ظهور كرد و لذا مجسّمه‌هاى آنها را به صورت به‌هم‌چسبيده درست مى‌كنند.

[١]. قاموس مقدّس، ص ٣٤٤ و ٣٤٥.

[٢]. فريد وجدى، دائرة المعارف، مادّه «ثالوث».