قهرمان توحيد، شرح و تفسير آيات مربوط به حضرت ابراهيم( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧ - ٧ هدايت و ضلالت

همان‌گونه كه ترك محرّمات و عمل به واجبات زمينه‌ساز توفيقات الهى مى‌شود.

توفيق الهى ممكن است در سايه رفاقت يك دوست خوب حاصل شود، و يا نتيجه مصاحبت با عالمى باشد و نصيحتش در اعماق روح و جان انسان اثر بگذارد. يا اين مطلب با حضور در يك مجلس دينى حاصل گردد. خداوند متعال مى‌فرمايد:

«إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِى كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»؛ به يقين كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداوند يگانه است. سپس استقامت كردند، فرشتگان بر آنان نازل مى‌شوند كه: نترسيد و غمگين مباشيد، و بشارت باد بر شما به آن بهشتى كه به شما وعده داده شده است!». [١]

خلاصه اين كه آلودگى به گناه موجب سلب توفيق، بى‌نشاطى در عبادت، بى‌حالى در مناجات، و از بين رفتن صفاى دل در عزادارى‌ها مى‌شود؛ امّا ترك گناه و معصيت، همنشينى با انسان‌هاى خوب، شركت در مجالس مناسب، و مانند آن، زمينه‌ساز توفيق است. بنابراين شركت در مجلس گناه حرام است.

منشأ بسيارى از اختلافات و طلاق‌ها، مجالس عروسى مختلط و آميخته با گناه است، بدين جهت نبايد در چنان مجالسى شركت كنيم، همان گونه كه نبايد از غذاهاى آلوده به حرام استفاده نماييم.

متأسّفانه عدّه‌اى از توليدكنندگان گندم و تربيت‌كنندگان دام، زكات مال خود را نمى‌پردازند و اين نان و گوشت زكات نداده در سر سفره ما قرار گرفته، و ما از آن استفاده مى‌كنيم، و ناخودآگاه قلبمان تاريك و حال عبادت و دعا از ما سلب مى‌شود. بدين علّت توصيه مى‌كنيم كه صدقات مستحب خود را به نيّت زكات واجب احتمالى بدهيد تا جلوى اين آثار منفى گرفته شود. و يا در پايان هر سال،

[١]. سوره فصّلت، آيه ٣٠