قهرمان توحيد، شرح و تفسير آيات مربوط به حضرت ابراهيم( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢١ - ٢ ثروت شايسته و ناشايست

امروزه هم اگر ثروتمندان پنج شرط را رعايت كنند، سرمايه آنها ضدّ ارزش نخواهد بود. انسان‌هاى مدير و مدبّر، اگر با توجّه به پنج شرطى كه مى‌آيد سرمايه‌اى تهيّه كنند هيچ مشكل شرعى نخواهد داشت:

١. آن را از راه مشروع تهيّه كنند. براى به دست آوردن آن، مرتكب احتكار، رباخوارى، امتيازات نامشروع، زد و بند، رشوه‌خوارى و مانند آن نشده باشند.

٢. درآمدشان را در همين كشور سرمايه گذارى كرده، و آن را روانه بانك‌هاى خارجى نظير سوئيس و دبى و ديگر كشورها ننمايند.

٣. حق و حقوق شرعى و قانونى آن را بپردازند. نه در پرداخت وجوهات شرعيّه كوتاهى كنند، و نه از ماليات عادلانه شانه خالى نمايند.

٤. سرمايه خود را احتكار نكنند، بلكه به وسيله ثروت خود، توليد كار كرده و جوانان بيكار را دعوت به كار و فعاليّت نموده، و گوشه‌اى از مشكلات بيكارى را حل نمايند.

٥. زندگانى تجمّلاتى و پر از تشريفات براى خود و اطرافيان فراهم نكرده، و در عمل مشوّق و مروّج روحيه اشرافى‌گرى نباشند.

اگر ثروتمندى اين پنج شرط را رعايت كند هر چه ثروت داشته باشد، مشكلى نخواهد داشت؛ زيرا ثروت چنين انسانى در حقيقت در اختيار جامعه است.

فراوان شدن اين نوع ثروت‌ها نه تنها ضدّ ارزش نيست و لطمه‌اى به جايى نمى‌زند، كه ارزش محسوب مى‌شود و مفيد به حال جامعه خواهد بود. امّا اگر يك يا دو يا همه شرايط مذكور ناديده گرفته شود، بايد درباره چنان ثروتى حسّاسيّت به خرج داد.

اگر حضرت خديجه كبرى‌ عليها السلام ثروت كلانى داشت، اصول فوق در آن رعايت شده بود، و همه را در راه نشر و تبليغ اسلام قرار داد.

حضرت على عليه السلام ثروت حلالى تهيّه كرد، تا آنجا كه هزار برده را با پول‌