اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٨٠٣ - امیرعباس هویدا

هویدا، امیرعباس ١

امیرعباس هویدا نخست وزیر سرّی

از زمانی که امیرعباس هویدا چهارمین سال صدارت خود را در اوایل سال ١٩٦٨ آغاز کرد، از سوی

بسیاری ناظران، نخست وزیری توانا و محبوب به شمار می رفت.

در ژانویه وقتی که وی به عنوان نخست وزیر، جایگزین دوست مقتولش حسنعلی منصور شد، افراد

کمی انتظار باقی ماندنش را در این منصب برای بیش از چند ماه، داشتند. به هر حال، او از ابتدای کار،

تصویری متفاوت با شخص پیش از خود، از خویش ارائه داد. او رهبری حزب «ایران نوین» را که منصور

به عهده داشت، تقبل نکرد. هویدا قیمت ها را پایین آورد و با سفرهای پر حرارتش به استانهای مختلف،

تأثیری مطلوب از خود برجای گذاشت. او از تحریک روحانیون خودداری کرد و روابط خوبی را با

مطبوعات برقرار نمود. او همچنین، نفوذش را در روابط خارجی به عرصه نمایش گذارد. آمیزه ای از

فروتنی و تواضع، مهارت و کاردانی، رک گویی و ملایمت که در او بود، تغییری مطلوب را پس از دوران

بدون جلال و شکوه منصور به ارمغان آورد.

هویدا، پسر سیاستمدار پیشین، در ١٨ فوریه ١٩١٨ در تهران چشم به جهان گشود. او تحصیلات

متوسطه خود را در لیسیر(١) در دمشق و بیروت گذراند. از سال ١٩٣٦ تا ١٩٣٧ در مدرسه علوم اقتصادی

لندن تحصیل کرد. از سال ١٩٣٨ تا ١٩٤٠ در دانشگاه بروکسل بود و فوق لیسانس علوم سیاسی و

اجتماعی دریافت کرد. هویدا در سوربن کار خود را بر روی دکترای تاریخ شروع کرد و تا زمان بازگشت به

ایران در سال ١٩٤٢، آن را به پایان نرسانده بود. هر چند در سال ١٩٤٢ امتحانات مربوط به خدمات

دیپلماتیک را گذراند، لیکن وارد ارتش شد و تا پایان جنگ جهانی دوم به عنوان ستوان در لشکر زرهی

خدمت کرد. در سالهای ٤٤ ١٩٤٣، وی افسر رابط در هیئت نظامی ایالات متحده بود.

در سال ١٩٤٤، هویدا وارد وزارت امورخارجه شد و در بخش مطبوعات و اطلاعات اداره سوم

سیاسی (اروپای غربی) خدمت کرد. در سال ١٩٤٥ به عنوان وابسته مطبوعاتی به پاریس فرستاده شد و در

آنجا با منصور که او نیز از وابسته های سفارت بود، ملاقات نمود. هویدا، منصور و عبداللّه انتظام در سال

١٩٧٤ برای باز کردن یک کنسولگری به اشتوتگارت در آلمان غربی رفتند. هویدا به هنگام کار در

اشتوتگارت، از کنسولیاری به مقام کنسولی ترفیع یافت. او در جامعه آمریکا دوستان زیادی پیدا کرد و

مقامات آمریکا او را فردی یافتند که خود را وقف آزادی فردی و عزت انسانی می کند و کار او را کاملاً

مؤثر توصیف کردند.

پس از سیری کوتاه در واشنگتن، هویدا در ژوئن ١٩٥١ به عنوان معاونت بخش جدیدالتأسیس

«ارتباطات فرهنگی با کشورهای خارجی» در وزارت خارجه منصوب شد. او در سال ١٩٥١ و به عنوان

دبیر هیئت، در ششمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد شرکت کرد. در سال ١٩٥٦ نمایندگی

یونسکو را در کنگره اتحادیه پستی اعراب در بغداد به عهده داشت. در سال ١٩٥٧ ریاست اداره روابط

خارجی «کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد» را عهده دار بود. هویدا در این منصب به منظور

بررسی اوضاع پناهندگان مجارستانی، از یوگسلاوی بازدید کرد. در سال ١٩٨٥ دستیار ویژه انتظام،

رئیس وقت شرکت ملی نفت ایران، شد و در ١٩٦٠ به عضویت هیئت مدیره آن در آمد. پس از این که هویدا

١- دبیرستان ملی فرانسوی که دانش آموزان خود را برای ورود به دانشگاه تربیت می کند.