اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٧٤٩ - نعمت اللّه نصیری

نصیری، نعمت اللّه ١

نعمت اللّه نصیری رئیس ساواک سرّی غیرقابل رؤیت برای بیگانگان

تیمسار نعمت اللّه نصیری در ٢٨ ژانویه ١٩٦٥ به جای حسن پاکروان، رئیس سازمان اطلاعات و

امنیت کشور (ساواک) شد. رئیس سابق شهربانی کشور به عنوان افسری بی رحم و کارا، ولی بدون فکر که

وفادار و فداکار نسبت به شاه است، مشهور می باشد. او کشش و تمایل برای راه حل نهایی دارد که او را به

سمت حمایت از خشونت و قساوت به عنوان عامل جلوگیری کننده در موارد مربوط به امنیت داخلی سوق

می دهد. نصیری اغلب در این نکته با پاکروان مخالف بود. به هر حال، پیشنهادهای وی به شاه ارائه می شد،

که او نیز به راه حل های نهایی در مسائل امنیتی علاقه مند بود و به نصیری بیش از هر شخص دیگری اعتماد

داشت.

در سال ١٩٦٣، در جریان ناآرامی های محرم از ژوئن تا اکتبر، نصیری فرمانده حکومت نظامی تهران

بود؛ او اگرچه از نظر سیاسی ساده و خام است، مدیر نظامی خوبی می باشد. طبق گزارش، او از فراخوانی

نیروها به پادگانها قبل از فرو نشستن اغتشاشات ناراضی بود و ادعا نمود که اگر یک جوخه پلیس ضد

شورش آموزش دیده در اختیار وی بود، مردان وی به تنهایی می توانستند، اوضاع را اداره کنند.

نفوذ نصیری در طول سال گذشته بیشتر شده است. گفته می شود که پاکروان در اوایل ١٩٦٤ از این که

معاون وی حسین فردوست «عامل نصیری» بوده و دیگر خود او مسئولیت کامل اقدامات ساواک را

برعهده نداشته، اظهار نارضایتی کرده است. نصیری نیز در تلاش بود از نفوذ خود در جراید، بدون ارتباط

با وزیر قبلی اطلاعات نصرت اللّه معینیان و کمیته مشترک سانسور جراید، استفاده نماید.

تیمسار ارتشبد نصیری، در سال ١٩١٠ در تهران متولد شد. او در سال ١٩٣١ دبیرستان را به پایان

رساند و در سال بعد وارد خدمت ارتش شد. او دانشکده افسری تهران را گذراند و در سال ١٩٣٤ با درجه

ستوان دومی فارغ التحصیل شد. او چند موقعیت فرماندهی را به عهده گرفت و در سال ١٩٤٦ در عملیات

نظامی علیه ایل قشقایی در جنوب ایران شرکت داشت. در سال ٤٩ ١٩٤٨ او در دبیرستان نظام و

دانشکده افسری در تهران تدریس کرد. در سال ٥٠ ١٩٤٩ او رئیس ستاد دژبان تهران بود. در سال

١٩٥٣ او یکی از افراد فعال گروه افسرانی بود که نخست وزیر محمد مصدق را برکنار و تیمسار فضل اللّه

زاهدی را نخست وزیر نمودند. او بدین جهت، دو امریه به شاه ارائه نمود و پس از آنکه آنها امضا شدند، یک

گروه کوچک سربازان را برای اجرای آن به خانه مصدق اعزام نمود. مصدق از تصمیمات نصیری آگاه شد

و به هر حال او را زندانی کرد. چهار روز بعد در ١٩ اوت ١٩٥٣، بار دیگر فعالیت هایی انجام شد و مصدق

سقوط نمود. نصیری به علت نقشی که در کودتا به عهده داشت به درجه سرتیپی ارتقا یافت.

نصیری تا سال ١٩٦٠ فرماندهی گارد را عهده دار بود. او شاه را در بسیاری از مسافرت ها به دور دنیا

همراهی نمود. هر چند شایعاتی وجود داشت که او پشتیبان تیمسار حسن ارفع، در سال ١٩٥٤ بوده و در

کودتای تیمسار ولی اللّه قره نی در سال ١٩٥٨ علیه شاه دست داشته است، او نزدیک به شاه باقی ماند.

گزارش شده که در سال ١٩٦٠ او تحت نظر ساواک بوده است. در اکتبر سال ١٩٦٠ نصیری معاون

آجودان کل شاه شد و ماه بعد رئیس پلیس کشور گردید. در این منصب او در ژوئن سال ١٩٦٢ به ایالات

متحده برای یک بازدید توجیهی سفر نمود و در کنفرانس بین المللی در هلسینکی (١٩٦٣) و ونزوئلا

(١٩٦٤) شرکت نمود.