اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٢٦٨ - امیرخسرو افشارقاسملو

افشار قاسملو، امیرخسرو ١

خیلی محرمانه

امیرخسرو افشار قاسملو وزیر امورخارجه (اوت ١٩٧٨)

عنوان خطاب: آقای وزیر

امیرخسرو افشار قاسملو (معروف به افشار) در تاریخ ٦ نوامبر ١٩٧٨ در کابینه تشکیل شده از سوی

نخست وزیر غلامرضا ازهاری ابقاء گردید.

افشار یک دیپلمات حرفه ای است که در سالهای ١٩٦٧ تا ١٩٦٩ به عنوان معاون وزیر خارجه و از

سال ١٩٦٩ تا ١٩٧٤ به عنوان سفیر ایران در انگلستان فعالیت داشته است.

وی سپس ظاهرا با عنوان معاون وزیر به وزارت دربار سلطنتی مأمور گردید، ولی به جز ایجاد

تسهیلات در برنامه بعضی از دیدارها، ظاهرا کار دیگری نداشت. معلوم نیست که به چه دلیل شاه او را به

عنوان وزیرخارجه برگزیده است، ظاهر امر حکایت از این دارد که او در مقایسه با عباسعلی خلعتبری که با

مهارت تمام و از سال ١٩٧١ به بعد آن مقام را در اختیار داشت، صلاحیت و شایستگی چندانی ندارد.

زمانی که معاون وزیر خارجه بود، سفارت آمریکا به راحتی به افشار دسترسی داشت و از کمک های وی

برخوردار می شد.

مشاغل و زندگی اولیه

پس از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه تهران در رشته اقتصاد، افشار به دانشگاه ژنو رفت و در سال

١٩٤٠ در رشته اقتصاد و علوم اجتماعی یک مدرک تحصیلی و چندی بعد دکترای اقتصاد گرفت. با ورود

به وزارت امورخارجه در سال ١٩٤١، چند سالی را در ادارات مختلف آن به کار پرداخت.

در سال ١٩٤٦، دبیر دوم هیئت نمایندگی دائمی ایران در سازمان ملل شد و بعدها به ترتیب به عنوان

دبیر اول در واشنگتن و رایزن هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل فعالیت نمود.

در سال ١٩٤٩ به عنوان رئیس اداره سازمانها و مجامع بین المللی به وزارت امورخارجه بازگشت. بین

سالهای ١٩٥١ ١٩٥٠ رایزن سفارت ایران در واشنگتن شد.

در سال ١٩٥١ قائم مقام رئیس اداره سوم سیاسی (اروپای غربی) وزارت خارجه و در سال ١٩٥٢

رئیس اداره بازرسی آن وزارتخانه گردید.

همان سال به عنوان رایزن سفارت ایران در لندن منصوب شده بود، ولی به خاطر قطع روابط دیپلماتیک

حاصل از ملی شدن شرکت نفت انگلستان و ایران، مجبور شد به ایران بازگردد. مدت کوتاهی نیز به عنوان

رئیس اداره چهارم سیاسی (امریکا) در سال ١٩٥٣ خدمت نمود.

پس از برقراری مجدد روابط دیپلماتیک ایران و انگلیس در سال ١٩٥٤، افشار به عنوان کاردار

سفارت و بعدها به عنوان سفیر منصوب گردید.

در سال ١٩٥٧ افشار به تهران بازگشت و مدیرکل امور سیاسی وزارت امورخارجه شد. وی قبل از آن

که معاون وزیر خارجه شود، به عنوان معاون وزیر در امور سیاسی و پارلمانی (١٩٦٠ تا ١٩٦١)، سفیر

ایران در آلمان غربی (١٩٦١ تا ١٩٦٣)، سفیر ایران در فرانسه (١٩٦٣ تا ١٩٦٥)، و عضو شورای عالی

وزارت امورخارجه فعالیت نمود.