ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٧٤ - مقصود

برخى گفته‌اند: مقصودشان اين است كه بر اثر آمدن بزمين و محروميت از آن زندگى آرام و بى دردسر بخود ستم كرديم.

(وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌): اگر عيب ما را نپوشى و بما رحم نكنى و بوسيله نعمت و پاداشهاى ديگر ما را مشمول تفضل و عنايات خود قرار ندهى، از جمله كسانى خواهيم بود كه سودى از زندگى خود نبرده‌اند. هر گاه كسى بخود زيانى وارد كند و از خود ضررى را دور نسازد، بخود ظلم كرده است، بدون اينكه سزاوار كيفر باشد.

(قالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‌ حِينٍ‌) بدينترتيب آدم و حوا از بهشت اخراج و نوع بشر زندگى پر ماجراى خود را بر روى كره زمين آغاز كرد. تفسير اين قسمت در سوره بقره، گذشت.

(فِيها تَحْيَوْنَ وَ فِيها تَمُوتُونَ وَ مِنْها تُخْرَجُونَ‌): زندگى و مرگ شما بر روى كره زمين است و روز قيامت از دل خاك سر بر مى‌آوريد.

جبائى گويد: از اين آيه بر مى‌آيد كه روز قيامت خداوند مردم را از همين خاك بيرون مى‌آورد، سپس آنها را بجايگاهى ديگر مى‌راند و زمين را فانى مى‌كند. آن جايگاه را قرآن مجيد «ساهره» مى‌نامد. چنان كه مى‌فرمايد:(فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ)