ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨٧ - مقصود

(ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ): آن گاه زشتى را از ميان برداشتيم و بجاى آن نيكى گذاشتيم. ابن عباس و حسن و قتاده و مجاهد گويند: يعنى سختى را برداشتيم و بجاى آن آسايش گذاشتيم. اينكه سختى را «سيئه» مى‌نامند، بخاطر اين است كه ناخوش آينده است.

(حَتَّى عَفَوْا): ابن عباس و مجاهد و سدّى گويند: يعنى تا اينكه بر اثر رفاه و آسايش، جمعيت آنها بسيار شد. حسن گويد: يعنى فربه شدند. ابو مسلم گويد:

از شكر اعراض كردند.

(وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ)، بيكديگر مى‌گفتند: رسم روزگار اين است. بر همين حال باشيد، تا خوش باشيد. مانند پدرانتان نباشيد كه تغيير حال دادند و بيچاره شدند.

(فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ‌): ناگهان آنها را گرفتار كرديم، تا مايه عبرت ديگران شود. خود آنها نميدانستند كه عذاب خدا بر آنها نازل گشته است.

هدف آيه شريفه بيان اين مطلب است كه خداوند گاهى مردم را دچار فقر و گاهى غرق در نعمت مى‌كند. اگر در اين تحولات زندگى اصلاح شدند و بيدار شدند كه چه بهتر! اما اگر در هيچ حال بخود نيامدند و به وظائف خود توجه نكردند، ناگهان آنها را هلاك خواهد كرد. بديهى است كه عذاب و بلاى ناگهانى دشوارتر و وحشتناكتر است. از غضب خدا به خدا پناه مى‌بريم!