ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٨٩ - تفسير

ياد مى‌كنند. و شاعر گويد:

«پس به روى افتاد ركوع كننده- و توبه بر خدا برد از هر گناهى» «حسن» گويد: علت در به كار بردن ركوع به جاى سجود اين است كه اصولا ركوع پيش از سجود انجام مى‌شود.

«مجاهد» گويد: داود چهل روز سر به سجده گزارده بود كه جز براى نماز واجب و كارهاى ضرورى سر از سجده بر نداشت.

(فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى‌) (پس اين را براى او آمرزيديم و براى او نزد ماست تقربگاهى) يعنى قرب و كرامتى.

(وَ حُسْنَ مَآبٍ‌) (و نيكو بازگشتگاهى) در بهشت.

در استغفار داود اختلاف شده است در اين كه از چه چيزى بوده است؟

برخى گفته‌اند: استغفار داود بر اساس پيوستن به خداوند و خضوع براى او و اظهار ذلت و خوارى با عبادت و سجود در مقابل خداوند بوده است، چنان كه خداوند از قول «ابراهيم» نقل كرده كه:( (وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ))، «و آن كه اميدوارم، اين كه بيامرزد خداوند لغزشم را روز جزاء- شعراء- ٨٢».

و كلمه (فغفرناه) در اين صورت به معنى (قبول كرديم) خواهد بود و اين كلمه به صورت (جزاء) آمده مانند قول خداوند:( (يُخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ)) «نيرنگ كنند با خدا و اوست نيرنگ كننده ايشان- نساء ١٤٢» و( (اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ))، «خدا مسخره كند به ايشان- بقره- ١٥». پس چون مراد از استغفار و توبه قبول مى‌باشد و لذا در جواب آن (غفرنا) گفته مى‌شود. اين سخن كسى است از اماميه و غير ايشان كه پيامبران را از همه گناه منزه مى‌دانند.

ولى آن كه گناهان صغيره را بر پيامبران جايز مى‌شمارد مى‌گويد: استغفار داود از گناه بوده است و سپس درباره اين گناه سخنان گوناگونى گفته‌اند كه‌