ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٦ - تفسير

(الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ‌) (آنان كه ستيزه مى‌كنند در آيات خداوند) يعنى در دفع و ابطال آيات خداوند جدال مى‌كنند.

(الذين) محلا منصوب است چون بدل از( (مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ)) مى‌باشد و جايز است محلا مرفوع باشد به جهت تقدير ضمير (هم).

(بِغَيْرِ سُلْطانٍ‌) (بدون سلطانى) يعنى بدون حجت كه:

(أَتاهُمْ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ‌) (بيايدشان، بزرگ باشد از نظر خشم نزد خداوند) يعنى بزرگ باشد اين جدال از ايشان از نظر عداوت نزد خداوند( وَ عِنْدَ الَّذِينَ آمَنُوا) (و نزد آنان كه ايمان آوردند) به خداوند، مقصود اين است كه خداوند خشم كرده و لعن نموده و براى او عذاب مهيا كرده است، و مؤمنان نيز او را دشمن داشته و به خاطر اين جدال خشم مى‌كنند پس شما نيز چون ايشان در رد آيات خداوند مخاصمه و مجادله مى‌كنيد پس شما هم مستحق آن حال خواهيد بود.

(كَذلِكَ‌) (همچنين) يعنى مانند آنان كه بر دلهاشان علامت كفر زده شده بود.

(يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ) (مهر مى‌زند خداوند بر قلب هر متكبر جبار) خدا اين كار را براى عقوبت كفر شخص متكبر انجام مى‌دهد، و لفظ (جبار) صفت براى (متكبر) بوده و به معنى آن كسى است كه از قبول حق سر- پيچى كند و يا به معنى (قتّال) يعنى زياد كشنده است‌

.