ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٦ - تفسير

(أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا) (يا قرار دهيم آنان را كه ايمان آوردند) يعنى آيا ما قرار مى‌دهيم آنان را كه خدا را تصديق كرده و به رسولان او ايمان آوردند( وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌) (و عمل كردند به صالحات) و طاعات‌( كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ‌) (مانند فساد كاران در زمين) و عمل كنندگان به گناهان.

(أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ) (يا قرار مى‌دهيم پرهيزكاران را مانند تباه- كاران) يعنى آيا ما پرهيزكاران را كه از معاصى خداوند بجهت ترس از مجازات پرهيز كرده‌اند مانند فاجران كه طاعات را ترك كرده و مرتكب معاصى شده‌اند قرار مى‌دهيم؟! هرگز چنين نخواهد بود!! سپس خداوند پيامبر خود را مورد خطاب قرار داده و مى‌فرمايد:

(كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ‌) (كتابى است نازل كرديم بر تو مبارك است) يعنى اين قرآن كه بر تو نازل كرديم داراى منافع بسيار است هر كه به آن معتقد شود خواهد فهميد كه چه اندازه خداوند به او نعمت ارزانى داشته است.

(لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ‌) (تا تدبّر كنند در آيات آن) يعنى بايد مردم در آن انديشه كنند و از مواعظ آن پند گيرند.

(وَ لِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ‌) (و بايد پند گيرند صاحبان خرد) يعنى عقلايى كه مورد خطاب اين آيه مى‌باشند

.