ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤٤ - معنى روح

(لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ‌) (ملك براى كيست امروز؟) پس مؤمنان و كافران اقرار مى‌كنند كه:

(لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ) (براى خداوند يكتاى قهار است).

برخى گفته‌اند گوينده و جواب دهنده اين دو جمله شخص خداوند است و خبر به اين موضوع از جانب خداوند داراى مصلحتى براى مردم و مكلفين هست.

«محمد بن كعب قرظى» گويد: خداوند ميان دو (نفخه) اين سؤال و جواب را مى‌گويد: آن هنگام كه همه مخلوقات نابود شده و خداوند تنها مانده است.

ولى بايد گفت كه قول اول در تفسير آيه فوق صحيحتر است زيرا اين سخن را خداوند در روزى مى‌گويد كه روز ملاقات بوده و مردم از قبرهاى خود آشكار مى‌شوند.

پرسش مى‌شود كه خداوند چرا جمله مالك بودن خود را در آن روز ميگويد در جواب بايد گفت زيرا مردم در دنيا ظاهرا مالك برخى از چيزها بودند ولى در آن روز كسى چيزى را مالك نمى‌شود.

باز اگر اشكال شود كه آيا مگر پيامبران و مؤمنان در آخرت داراى ملك عظيم نمى‌شوند، جواب اين است كه هيچ كسى سزاوار نيست كه صف مالكيت به او غير از خداوند اطلاق شود، زيرا خداوند بدون مالك كننده ديگر، خود مالك همه چيز مى‌باشد.

و عده‌اى گفته‌اند مراد از اين جمله در روز قيامت پيش از مالك شدن بهشتيان آن چه را كه بايد مالك شوند مى‌باشد.

(الْيَوْمَ تُجْزى‌ كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ‌) (امروز پاداش داده شود هر كسى به آنچه كسب كرده است)، شخص نيكوكار به كار خوب و شخص بدكار به كار بد خود پاداش داده مى‌شود.

در حديث وارد شده كه خداوند مى‌گويد: منم ملك و منم جزا دهنده،