ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٣ - تفسير

(لَاصْطَفى‌) (بر مى‌گزيد) و اختيار مى‌كرد.

(مِمَّا يَخْلُقُ ما يَشاءُ) (از آن چه خلق مى‌كند آن را كه مى‌خواست) يعنى فرزند گرفتن خداوند به اختيار ايشان نيست تا هر كه را بخواهند براى خدا انتخاب كنند بلكه خدا اختصاص ميدهد به اين مقام از بندگان خود آن را كه بخواهد مانند قول خداوند كه مى‌فرمايد:( (لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا))، «اگر مى‌خواستيم كه لهوى بگيريم هر آينه از نزد خودمان مى‌گرفتيم- انبياء- ١٨» سپس خبر مى‌دهد كه منزه است خداوند از فرزند گرفتن به اين كه مى‌گويد:

(سُبْحانَهُ‌) (منزه است) از اين نسبت.

(هُوَ اللَّهُ الْواحِدُ) (اوست خداوند يكتا) كه براى او شريكى و صاحبى و فرزندى نيست.

(الْقَهَّارُ) (قهار است) به مخلوقات خود، به آوردن مرگ در حالى كه خود زنده‌ايست كه نمى‌ميرد، سپس خداوند از كمال قدرت خود خبر داده و ميگويد:

(خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِ‌) (آفريد آسمانها و زمين را به حق) كه آن دو را بدون غرض و باطل خلق نكرده بلكه از روى حكمت آفريده است.

(يُكَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهارِ وَ يُكَوِّرُ النَّهارَ عَلَى اللَّيْلِ‌) (مى‌گرداند شب را به روز و مى‌گرداند روز را به شب) يعنى داخل مى‌شود هر يكى از آن دو بر ديگرى با زيادت و نقصان، آن چه از يكى كم شود در ديگرى زياد گردد و آن چه در يكى زياد گردد در ديگرى كم گردد. و اين سخن «حسن» و جماعتى از مفسران است و برخى گفته: يعنى مى‌پوشاند شب را به روز و روز را به شب، و اين سخن «قتاده» است.

(وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ) (و مسخر كرد خورشيد و ماه را) كه هر كدام بر يك روش حركت مى‌كنند.

(كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى‌) (هر كدام جارى مى‌شوند به اجل معيّنى) يعنى‌