پیرامون جمهوری اسلامی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦
روحانیت آمیخته با دولت نشود ایشان با اینکه روحانیت به طور کلی وابسته به دولت شود آنچنانکه روحانیت اهل تسنن هست به شدت مخالفند ولو در دوره حکومت اسلامی ، و نیز با اینکه روحانیین بیایند جزء دولت بشوند و پستهای دولتی را رسما اشغال بکنند ، مخالفند این کارهایی که بالفعل کمیته ها دارند که در راس کمیته ها غالبا روحانیین قرار گرفته اند ، یک امر اضطراری و اجباری است یعنی در شرائطی که قوای انتظامی از هم پاشیده شد و تنها قوه و قدرتها در مساجد باقی ماند و افراد مسلمان اسلحه ها را در دست گرفتند ، چون این افراد جز از روحانیین محل از کس دیگر معمولا اطاعت نمی کردند ، خودبخود بدون اینکه طرحی برایش ریخته شده باشد ، به جای این مراکز انتظامی و کلانتری . . . و کمیته ها به وجود آمد و از اول هم این مطلب عنوان شد و همیشه گفته شده امروز هم گفته میشود که وجود کمیته ها موقت است و باید هر چه زودتر و هر چه بهتر باز دستگاههای انتظامی دولتی بیایند مشغول کارشان بشوند و کمیته ها هم پستها را تحویل آنها بدهند به هر حال روحانیت نه به طور مجموعه و دستگاه روحانیت باید وابسته به دولت بشود و نه افرادی از روحانیین بیایند پستهای دولتی را به جای دیگران اشغال کنند بلکه روحانیت باید همان پست خودش را که ارشاد و هدایت و نظارت و مبارزه با انحرافات حکومتها و دولتهاست ، حفظ بکند در آینده هم همین پست را باید حفظ بکند البته این به معنی تحریم نیست ، به معنی پیشنهاد است ممکن است یک وقتی ضرورت ایجاب بکند که یک فرد [ روحانی ] معینی چون کس دیگری نیست ، [ یک پست دولتی را اشغال کند ] دیگر نمی گوئیم چون بر روحانیین تحریم شده [ نباید چنین بشود ] مثلا پست وزارت آموزش و پرورش را