آنان معتقد بودند که خیر و شر بودن حادثه‌ای برای انسان ، امری مطلق‌ نیست ، به طرز تلقی انسان از او بستگی دارد . می‌گفتند : " اشخاص دیگر بر امور خارجی که بر تو مؤثرند اقتدار دارند ، می‌توانند تو را به زندان افکنند و شکنجه دهند یا برده سازند ، اما اگر تو اراده‌ای‌ نیرومند داشته باشی ، آنها بر تو اقتداری نخواهند داشت " [١] .
بدون شک ، در فلسفه رواقی جزئی از حقیقت وجود دارد . نیرومندی اراده‌ ، آزادگی ، شخصیت معنوی داشتن جزئی از اخلاقی بودن است . ولی این فلسفه‌ بیش از اندازه به درون گرائیده است و در نتیجه به نوعی دستور بی‌اعتنائی‌ و سهل انگاری می‌دهد ، اصل سخت کوشی و مقابله با حوادث و تغییر آنها در جهت مراد و هدف در این فلسفه مورد توجه قرار نگرفته است . انسان در این جهان آفریده نشده است فقط برای اینکه حالت دفاعی به خود بگیرد و مصونیتی درونی در خود ایجاد کند که حوادث نتواند در او تأثیر نماید ، و آفریده نشده است که صرفا آزاد بماند و برده و اسیر جریانات واقع نشود .
بلکه علاوه براین باید مهاجم و تغییر دهنده باشد ، یعنی آفریده شده است‌ که خود را و جامعه را و جهان را در جهت کمال تغییر دهد .
ثانیا این فلسفه بیش از اندازه فرد گرا است ، تمام توجهش به فرد است ، جنبه اجتماعی ندارد . یعنی هدف این فلسفه و این مکتب نجات دادن‌ فرد است و بس . در این سیستم اخلاقی عواطف باشکوه انسانی جای ندارد .

[١] همان مدرک .