دريايى خود به تصويب رساند. براساس اين قانون، انگلستان تصميم گرفته بود ناوگانى به بزرگى مجموعه ناوگان دو رقيب خويش- آلمان و روسيه- به اضافه ده درصد اضافه نيرو تدارك ببيند. بودجه‌اى كه براى توسعه نيروى دريايى فرانسه در دهه ١٨٨٠ در نظر گرفته شده بود، مبلغى بين پنجاه تا هفتاد ميليون فرانك بود كه در دهه ١٨٩٠ به صد ميليون فرانك بالغ گرديد. ايتاليا نيز در سال ١٨٩٥، اعتبار جديدى براى توسعه نيروى دريايى خود تخصيص داد. امّا بيش از همه، طرحهاى آلمان داراى حساسيت بود. در سال ١٨٩٧ «ژنرال اشليفن» كه از سال ١٨٩١ تا ١٩٠٥، رئيس ستاد ارتش آلمان بود، طرح حمله به فرانسه از طريق بلژيك را تهيه و به عنوان نقشه نظامى آلمان به تصويب رساند كه به نام «طرح اشليفن» مشهور است؛ در جنگ جهانى اول نيز اين طرح با اندك تغييرى، راهنماى عمليات آلمان قرار گرفت. برنامه توسعه نيروى دريايى آلمان، طبق طرح «دريادار تيرپيتز» در سال ١٨٩٨، با افزايش پرسنل نيروى دريايى مركب از برنامه‌ريزان، تكنسينهاى كارآزموده و سربازان ماهر به ميزان ٦٣٠ هزار نفر در سال ١٩٠٣، مى‌توانست موجبات تعارض دو قدرت عمده دريايى يعنى انگلستان و آلمان را فراهم سازد. اين افزايش نيرو و تجهيزات همچنان در سالهاى بعد ادامه داشت؛ زيرا به اعتقاد فرمانده نيروى دريايى آلمان، ناوگان جنگى در معاملات ديپلماتيك برگ برنده‌اى است كه مخاطبان را به مدارا و مذاكره مجبور مى‌سازد. «١» مسابقه تسليحاتى در سالهاى نزديك به آغاز جنگ جهانى اوّل به اوج خود رسيد. به تقاضاى «ژنرال مولتكه» رئيس ستاد ارتش آلمان، نفرات ثابت ارتش را در هنگام صلح از ٦٢٣ هزار نفر به ٨٢٠ هزار نفر افزايش داد كه با احتساب افراد زير پرچم، از مرز يك ميليون و نيم تجاوز مى‌كرد. در فرانسه به تقاضاى «ريمون پوانكاره»، رئيس جمهور وقت، خدمت نظام از دو سال به سه سال افزايش يافت و بدين سان، نفرات ارتش فرانسه در زمان صلح به ٧٥٠ هزار نفر رسيد. روسيه نيز طرح تجديد سازمان ارتش را تدارك ديد و بر اساس قانون دسامبر ١٩١٣ تصميم گرفت، بتدريج نفرات خود را از يك ميليون و تاريخ و اصول روابط بين الملل ٣٠ اعلاميه چهارده ماده‌اى ويلسون ص : ٣٠