جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٥٧
توان به كمك برادران مسلمان خود شتافته و آنان را يارى دهند همچنان كه از امام على عليه السلام نقل شد، دشمن دوست انسان، دشمن انسان است و مسلمانان برادران دينى، هستند و دشمن آنها دشمن ما هم هست. در حقيقت آنچه كينه و عداوت دشمنان را عليه مسلمانان برانگيخته، داعيه اسلام خواهى، حق طلبى و عدالت گسترى مسلمانان است و اگر فعلًا با ما اعلام دشمنى نكردند و با گروه ديگرى از مسلمانان سر عداوت دارند، از اين جهت است كه توان بيشترى ندارند. آنها با از ميان برداشتن آن اقليت مسلمان يا آن كشور مسلمان، به سراغ ديگرى مىروند و همين طور سرستيز را دنبال مىكنند تا نوبت به ما برسد؛ پس نبايد گمان كنيم كه دشمنى آنان با گروه ديگرى است و با ما عداوت ندارند لذا ما هم با آنها دشمنى نداشته باشيم! آنها با اسلام و تعاليم انسان ساز، عدالت گستر و ظلم ستيز آن دشمنى دارند نه با گروهى خاص از مسلمانان.
٤- مسلمانان تجاوزگر: گروهى از مسلمانان كه براى منافع دنيوى و دشمنىهاى نشأت گرفته از انگيزههاى غير الهى، گروه ديگر را مورد تجاوز قرار دادهاند، بر همه مسلمانان لازم است آنان را از تجاوز و سركشى بازداشته و بين دو گروه متخاصم صلح و دوستى برقرار سازند و اگر گروه تجاوزگر حاضر به پذيرش صلح و دست كشيدن از تجاوز نشد، بايد با آنها مبارزه كرد و آنها را به پذيرش صلح وادار نمود.
«وَ انْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنينَ اقْتَتَلوُا فَاصْلِحوُا بَيْنَهُما فَانْ بَغَتْ احْدَيهُما عَلَى الْاخْرى فَقاتِلوُا الَّتى تَبْغى حَتّى تَفىءَ الى امْرِ اللَّهِ فَانْ فاءَتْ فَاصْلِحوُا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَاقْسِطُوا» «١» اگر دو طايفه از مؤمنان با هم بجنگند، ميان آن دو را اصلاح دهيد و اگر يكى از آن دو بر ديگرى تعدّى كرد، با آن كه تعدّى مىكند بجنگيد تا به فرمان خدا باز گردد پس اگر بازگشت، ميان آن دو را به عدالت سازش دهيد.