خیلى از حزب‌ها شاید با آنها باشند، لکن چون یک توده‌اى دارد، آنجا، توده‌اى که مسلمانند، متوجهند و مخالف با قدرت‌ها هستند، چون این هست در آن، موفق نشدند به اینکه آن کارى که مى‌خواستند، بکنند، هر روز هم رو به شکست است. اینها تجربه‌ها را دارند، مى‌دانند قضیه چه جور است، مى‌دانند که یک ملتى که همه شان در مقابل همه چیزهائى که درشان وارد مى‌شود، ایستادگى کردند و مى کنند، ملتى که بچه اینقدریش، دیروز یک بچه‌اى قد این آقا کوچولو، به حد ده سال و اینها نبود، اینجا گریه مى‌کرد که، گریه مى‌کرد که شما دعا کنید من شهید بشوم. یک ملتى اینطورى، زنش اینطور، مردش اینطور، پیرش آنطور، جوانش آنطور، اینها مى‌دانند با این ملت نمى‌شود با فشار و زور و سرنیزه رفتار کرد. قهراً آنها مى‌خواهند یک نقشه‌اى بکشند، حواسشان هم خیلى جمع است و خیلى هم حوصله و صبر دارند. آنها براى پنجاه سال دیگر، براى سى سال دیگر حالا نقشه درست مى‌کنند، حالا نقشه مى‌کشند که سى سال دیگر نتیجه بگیرند. یعنى اگر خداى نخواسته دانشگاه ما یک انحرافى پیدا بکند، بعد از سى سال نتیجه‌اش را آنها مى‌گیرند. اگر در دانشگاه ما یک اشخاص غیراسلامى امثال اینها وارد بشود، اشخاصى که انحراف دارند وارد بشود، ولو حالا نتوانند کارى بکنند (حالا هم عجله ندارند که کارى بکنند) کم کم همین دانشگاهى‌ها را تبلیغ مى‌کنند، صحبت مى‌کنند، چه مى‌کنند، چه مى‌کنند، هوا خورشان مى‌کنند، بالاخره هم مقدرات یک مملکت بعد از این دوره با آنهاست. آنها وقتى مقدرات یک دولت را و ملت را در دست گرفتند، با یک انحرافى در دست گرفتند، آنوقت هست که اینها نتیجه مى‌گیرند، با دست خود اینها نتیجه مى‌گیرند.

شما باید کوشش کنید همه‌تان، هر کس در هر وزارتخانه هست باید کوشش کند که اجزاء آن وزارتخانه، افرادى که در آن وزارتخانه هست، وضع روحیش جورى باشد که با مردم بسازد، مردم باز احساس نکنند که در این وزارتخانه هم وقتى ما بخواهیم کارمان را به وزیر بدهیم، باید یک مدتى دم در بایستیم و یک مدتى آن مامور و آن مامور و آن مامور تا برسانند ما را به آنجا، آنجا هم پشت دربایستیم. نه، این وضع اگر یک وقت خداى نخواسته دیدید دارد اینطور مى‌شود، بدانید که دارید رو به تباهى مى‌روید، قدم دارید بر مى‌دارید رو به تباهى. آن روزى شما قوى هستید که این بقال سرمحله و آن مومن توى مسجد و آن کسى که در جاهاى بزرگ و اعیان و اشراف فرض کنید هست، براى شما اینطور نباشد که براى او یک کارى بکنید، براى این نکنید. اینها را مقدم بر آنها بدانید، اینهائى که شما را به وزارت رسانده‌اند، با اینکه وزارت الان یک چیز مهمى نیست پیش شما، اینهائى که قدرتمندها را بیرون کردند، اینهائى که همه آن اشخاصى که مقدرات یک کشور در دستشان بود و ما را و شما را و همه کشور را به تباهى کشیده بودند، آنها را بیرون زدند، اینها را باید ما قدرشان را بدانیم، یعنى نگه شان داریم. براى خدا، براى اسلام، براى حیثیت خودتان، براى حیثیت کشورتان باید این سر و پا برهنه‌ها را نگه شان دارید. اینهائى که بعد از همین که هر شهیدى شما پیدا مى‌کنید، آنطور برایش تظاهر مى‌کنند، آنطور برایش عرض بکنم به سر و سینه خودشان مى‌زنند، که مى‌بینید نشان مى‌دهند، یک همچو ملتى را باید با همین وضع نگه داشت و آن به دست امثال شماست که اینطور باقى بماند. اگر یک