قبلاً باید تشکر کنم از آقایان روحانیون و آقایان خطبا که از تهران و از قرارى که گفته‌اند، از قم تشریف آورده‌اند و خدمتشان رسیدیم و امیدوارم که همه موفق به خدمت به اسلام و مسلمین باشند.

مطالب زیاد است، لکن یک مطلب راجع به آقایان خطبا و علما عرض مى‌کنم و یک مطلب هم راجع به مسائل روز که ابتلاء به آن داریم. آن مطلبى را که راجع به آقایان خطبا عرض مى‌کنم این است که عمق این کارى را که شما دارید و عمق ارزش مجلس‌هاى عزادارى، کم معلوم شده است و شاید پیش بعضى هیچ معلوم نشده است. اینکه در روایات ما براى یک قطره اشک براى مظلوم کربلا آنقدر ارزش قائلند، حتى براى تباکى (به صورت گریه درآمدن) ارزش قائلند، نه از باب این است که سید مظلومان احتیاج به این کار دارد و نه این است که فقط براى ثواب بردن شما و مسلمین شما باشد، گرچه همه ثواب‌ها هست، لکن چرا این ثواب را براى این مجالس عزا آنقدر عظیم قرار داده شده است و چرا خداوند تبارک و تعالى براى اشک و حتى یک قطره اشک و حتى تباکى، آنقدر ثواب داده است؟ کم‌کم این مساله از دید سیاسى‌اش معلوم مى‌شود و انشاءالله بعدها بیشتر معلوم مى‌شود، اینکه براى عزادارى، براى مجالس عزا، براى نوحه خوانى، براى اینها اینهمه ثواب داده شده است، علاوه بر آن امور عبادیش و روحانیش، یک مساله مهم سیاسى در کار بوده است. آن روزى که این روایات صادر شده است، روزى بوده است که این فرقه ناجیه مبتلا بودند به حکومت اموى و بیشتر عباسى، و یک جمعیت بسیار کمى، یک اقلیت کمى در مقابل قدرت‌هاى بزرگ. در آنوقت براى سازمان دادن به فعالیت سیاسى این اقلیت، یک راهى درست کردند که این راه، خودش سازمانده است و آن، نقل از منابع وحى، به اینکه براى این مجالس اینقدر عظمت هست و براى این اشک‌ها، آنقدر در حول و بر این اشک‌ها و عزادارى‌ها، شیعیان با اقلیت آنوقت اجتماع مى‌کردند و شاید بسیارى از آنها هم نمى‌دانستند مطلب چه هست، ولى مطلب، سازماندهى به یک گروه اقلیت در مقابل آن اکثریت‌ها. و در طول تاریخ، این مجالس عزا که یک سازماندهى سرتاسرى کشورها هست، کشورهاى اسلامى هست و در ایران که مهد تشیع و اسلام و شیعه هست، در مقابل حکومت‌هائى که پیش مى‌آمدند و بناى بر این داشتند که اساس اسلام را از بین ببرند، اساس روحانیت را از بین ببرند، آن چیزى که در مقابل‌