در آغاز چهارمین سال رسمیت جمهورى اسلامى حمد و ثناى بى‌پایان خداوند متعال را که با نصرت خود و جنود غیبى، رزمندگان سلحشور و متعهد ایران را در دو بعد معنوى و ظاهرى پیروز و با سرافرازى هر چه تمامتر به جائى رساند که معجزه عصر به دست مبارک و تواناى آنان به صورتى آشکار، تحقق پیدا کرد و لشکرهاى مجهز به جهازهاى مدرن قدرت‌هاى شیطانى در فاصله‌اى اندک شکست مفتضحانه خورده یا تسلیم شدند و یا فرار نمودند و یا کشته شدند.

١٢ فروردین سال ٦١ درخشندگى دیگرى در تاریخ ایران دارد. درخشندگى پرتو نور خدا، درخشندگى حمایت و عنایت خاص پروردگار جهان بر ملت ستمدیده و غارت زده ایران. کسى که این حمایت و اعجاز را نبیند خفاشى است که نور خورشید جهان افروز را نتواند دید. با تمام اسباب اطمینان و سکون خاطر در دشمن و تمام اسباب وحشت و خوف در رزمندگان ایران، کدام سبب، اطمینان و سکینه را در اینان ایجاد و رعب و وحشت را در آنان متحقق کرد؟ آنها برخوردار از پشتیبانى ابرقدرت‌ها بویژه شیطان بزرگ، آمریکا بودند و مى‌باشند. اکثر قدرتمندان منطقه به آنها انواع سلاح را از اطراف جهان مى‌رساندند و میلیاردها دلار در اختیار آنها مى‌گذاشتند و به پشتیبانى از آنان از فرستادن ارتش هم دریغ نداشتند و تمام رسانه‌هاى گروهى موثر در خدمتشان بود و هست و ما در محاصره اقتصادى و در حال انقلاب و در هم ریختگى و مواجه با توطئه‌هاى جانفرساى داخلى و خارجى. آنها غافلگیرانه به ما هجوم آوردند و از دریا و زمین و هوا به ما حمله کردند و مقدار زیادى از کشور ما را تصرف نمودند و به خرابى و قتل و غارت شهرهاى ما و ملت مظلوم ما پرداختند که این نیز از اسباب بزرگ براى رعب و وحشت ما و آرامش و سکون براى مهاجمین به کشور ما بود. آیا آنچه خداوند تعالى مى‌فرماید وقذف فى قلوبهم الرعب فریقاً تقلتون و تاسرون فریقاً ، مصداق ظاهرش در فتح مبین متحقق نیست؟ آیا آیه هوالذى انزل السکینه فى قلوب المومنین مصداق ظاهرش رزمندگان این جبهه نیست؟ مگر آنچه در صدر اسلام واقع شد و موجب فتح لشکر اسلام گردید جز اینها بود؟ آیا در ظرف یک هفته آنچه تاکنون شمارش شده است بیش از پانزده هزار اسیر و هزاران مقتول و هزاران مجروح و آنهمه غنایم جنگى امرى عادى است؟ آیا فوج فوج تسلیم در مقابل عده‌اى غیر معادل با خصم امرى عادى و طبیعى است؟