کسانى که سنشان اقتضا مى‌کند و زمان‌هاى گذشته را به یاد دارند، مى‌دانند که چگونه جنگ شد و به کشور ما وارد شدند و عواقب جنگ چه بود و چه چیزهائى را به دنبال داشت.

در جنگ دوم جهانى ما هیچ قدرتى نداشتیم و دیگران به کشور ما وارد شدند و من به یاد دارم که بر ملت چه گذشت. من باب نمونه، در آن موقع وسائل اولیه زندگى پیدا نمى‌شد و اگر هم بود فاسد بود. شما اگر زندگى امروز مردم را نسبت به گذشته مقایسه کنید خواهید فهمید که بر خلاف گذشته امروز نایابى نیست بلکه گرانى است.

مهم این است که امروز همه، همه چیز را بر روى ما بسته‌اند و این خود، نعمتى براى ما بوده است. وقتى همه درها بسته شد و فکرها باز، مى‌بینید که فعالیت‌ها آغاز شد و همه جا کانون فعالیت است. مردم همچنان در کنار دولت ایستاده‌اند و هیچ گاه دولت را تنها نگذاشته‌اند و مى‌بینید قریب دو سال است که جنگ را به خوبى به پیش مى‌برند. فتح خرمشهر یک مساله عادى نبود. اینکه پانزده الى بیست هزار نفر به صف، براى اسارت بیایند و تسلیم شوند، مساله عادى نیست، بلکه مافوق طبیعت است. ایران امروز به عنوان یک ایران بزرگ و نیرومند مطرح است و در همه جا بر سر زبان‌هاست، صدام مى‌گوید ما پیروزمندانه عقب‌نشینى کردیم!! قصه نادر را شنیده‌اید که وقتى شکست خورد و به سردارها گفت بنویسید ما شکست خوردیم. میرزا مهدى خان نوشت چشم زخمى به ارتش ما وارد آمد. وقتى که نوشته را به دست نادر دادند، آن را پرت کرد آن طرف و گفت بنویس با ما چه کردند. او این قدرت را داشت که بگوید ما شکست خوردیم. اینها اگر قدرت جبران داشتند به شکست خود اعتراف مى‌کردند ولى شکست آنها همیشگى و تا ابد است.

از طرفى آمریکا تشر مى‌زند که ما منافع داریم. بلى، شما منافع دارید ولى ما از دستتان گرفته‌ایم. شما از آن طرف دنیا مى‌خواهید دخالت کنید. مگر دخالت چگونه است؟ دخالت شما این است که صدام و منافقین را فرستاده‌اید. معناى دخالت این نیست که ریگان خودش بیاید. شما آقایان قدر این ملت را بدانید و کوشش کنید رضایت آنها را که با ما و شما همراهى کردند حاصل کنید. من از شما که مشغول خدمت به اسلام و مسلمین هستید تشکر مى‌کنم و امیدوارم در کارتان موفق باشید.