طبع یک انقلاب، فداکارى است. لازمه یک انقلاب، شهادت و مهیا بودن براى شهادت است. قربانى شدن و قربانى دادن در راه انقلاب و پیروزى آن اجتناب‌ناپذیر است بویژه انقلابى که براى خداست و براى دین او، براى نجات مستضعفان است و براى قطع امید جهانخواران و مستکبران. ما در هر جمعه و در هر جماعت و در هر محفل اسلامى و در هر گردهمایى براى یارى الله در انتظار قربانى هستیم و در انتظار شهادت.

قربانى براى یک انقلاب بزرگ نشانه یک پیروزى و نزدیک شدن به هدف است. بى‌جهت نیست که درباره سید شهیدان جهان، منقول است که هر چه یاران بزرگوارش از دست مى‌رفتند و هر چه به ظهر عاشورا نزدیکتر مى‌شد رنگ مبارکش افروخته‌تر و ابتهاجش زیادتر مى‌شد، هر شهیدى که مى‌داد یک قدم به پیروزى نزدیکتر مى‌شد. مقصد، عقیده است و جهاد در راه آن و پیروزى انقلاب، نه زندگى و دنیا و رنگ و بوى ننگین آن. این شهادت‌هاست که به ملت ما وعده پیروزى نهایى مى‌دهد. مگر اسلام از شهادت هفتاد و دو تن برگزیدگان خدا در حکومت جبار بنى امیه خسارت دید و انقلاب عظیم ایران از شهادت هفتاد و چند تن در یک لحظه و هزاران جوانان بزرگوار عاشق خدا و شهادت خسارت دید که ما خوف خسارت در شهادت عالمى بزرگوار و بزرگى متعهد و فداکار داشته باشیم. مگر فقهاى ارجمند و ائمه جمعه و جماعت والا مقام که در صف مقدم انقلاب بودند و هستند نباید در صف مقدم شهدا و جانبازان در راه دوست باشند. چه کسى اولى به شهادت است در زمانى که کفر بنى‌امیه اسلام را تهدید مى‌کرد، از فرزند معصوم پیامبر اسلام و فرزندان و اصحاب او و چه کسى اولى به شهادت است در عصرى که استکبار جهانى و فرزندان خلف آن در داخل و خارج، اسلام عزیز را تهدید مى‌کنند، از امثال شهید بزرگوار ما و فقیه متعهد و فداکار اسلام شهید صدوقى عزیز رضوان‌الله علیه، شهید بزرگى که در تمام صحنه‌هاى انقلاب حضور داشت و یار و مددکار گرفتاران و مستمندان بود و وقت عزیزش صرف در راه پیروزى اسلام و رفع مشکلات انقلاب مى‌شد و براى خدمت به خلق و انقلاب سر از پا نمى‌شناخت. هر جا زلزله مى‌شد شهید صدوقى براى ترمیم خرابى‌ها آنقدر که توان داشت حاضر، هر جا که سیل مى‌آمد او بود که در صف مقدم براى دستگیرى خلق خدا حاضر بود. در