من این میلاد بزرگ را متقابلاً، میلاد حضرت فاطمه سلام الله علیها را به همه آقایان که در اینجا تشریف دارند و به همه ملت و همه ملت مستضعف تبریک عرض مى‌کنم و از همه آقایانى که دو سه گروه‌اند ظاهراً در اینجا تشریف دارند، چه آنهائى که از خارج کشور آمده‌اند و چه شما آقایانى که در داخل بودید، تشکر مى‌کنم. من عرض مى‌کنم که شما رزمندگان متوقع نباشید که از مثل من یا هر کس که از سنخ بشر است، از شما تقدیر کند، نمى‌تواند تقدیر کند. خداوند تعالى مشترى شماست. شما آنچه که داشتید، بزرگترین موونه‌اى که داشتید و آن جان بود و روح، در راه خدا داده‌اید، چه آنهائى که شهید شدند و به لقاءالله انشاءالله رسیدند و چه شما که حاضر براى شهادتید، عمده این حضور است.

شما دو مطلب را متحقق کردید که با این دو مطلب کسى که از سنخ بشر جز آن که از اولیاء خدا باشد و الهام از خدا گرفته باشد نمى‌تواند تقدیر شما را بکند. یکى بزرگتر سرمایه خودتان که آن حیات است، در طبق اخلاص گذاشتید و دیگرى اینکه این هدیه را با اخلاص در طبق اخلاص‌تان گذاشتید. عمده این اخلاصى است که در شما جوانان ظاهر است. شما از این اخلاص و ایثار، جمهورى اسلامى را بیمه کردید. فتح‌هایى که نصیب شما شده است، خصوصاً در فتح مبین، گرچه با هیج معیارى نمى‌توان آن را سنجید و با هیچ زبانى نمى‌توان از آن توصیف کرد، لکن آنچه که بالاتر از همه آنهاست این صداقت شما و این اخلاص شما در بارگاه حق تعالى است. آنچه که در نزد خدا ارزشش از همه بالاتر است، این ایثار از روى اخلاص است همان که خداى تبارک و تعالى در سوره هل اتى اهل بیت عصمت را به آن توصیف مى‌کند که ویطمعون الطعام على حبه ... طعام چیزى نیست، آن هم یک قرص نان جو، آنچه اهمیت دارد على حبه هست.

آنچه در پیشگاه حق تعالى ارزش دارد و هیچ بشرى نمى‌تواند آن را توصیف کند، این اخلاص و محبتى است که شما دارید. شما جان خودتان را فدا مى‌کنید و بسیار اشخاص هم هستند که در راه‌هاى انحرافى باز هم این کار را مى‌کنند. صورت عمل، یک صورت است لکن معنى دو تا و محتوا دوتاست. میزان محتواى عمل است، نه صورت عمل. شمشیر على ابن ابیطالب سلام الله علیه و فرود آوردن شمشیر و به دشمن آن شمشیر را ضربه زدن و او را کشتن، این امرى است که در همه جا واقع