هیچ وقت هم در ایران نخواهیم کرد مثل کشتن بچه و کشتن غیر بالغ و اینها، چقدر اینها دارند تکیه به آنها مى‌کنند که خیر، این حکومت اسلامى دارد بچه‌ها را چه مى‌کند، بدون محاکمه، بدون بازرسى، همین طورى توى خیابان‌ها مى‌ریزند و مى‌کشند و امثال اینها. این چیزهائى که همه مى‌دانند که نشده است، دارند براى ما مى‌گویند. آن چیزى که خواص مختلفى دارد که جاهاى دیگر ندارد، این، این انقلاب اسلامى ایران است. اولاً اسلامى است، هیچ انگیزه‌اى غیر اسلام ندارد، یعنى شما از آن اول کشور تا آخر کشور هر جا بروید، مردم فریادشان این است که ما جمهورى اسلام را مى‌خواهیم. ما اسلام را مى‌خواهیم. همین طور هم هست. یکى اینکه این انسجامى که پیدا شده است بین‌شان، یعنى تمام ملت ما با هم منسجمند، یک عده قلیلى هم هستند که خوب، همه جا عده قلیل هست که آنها مخالف با اسلام هستند والا توده‌هاى بزرگ مردم همراهند با شما. این هم یک خصوصیتى است که در این انقلاب است.

همه مسوولین در سرتاسر کشور از خود مردم هستند

و یک جهت دیگر هم این تحولى است که پیدا شده در همه جا. شما ملاحظه بکنید، شاید، بعضى آقایان یادشان باید باشد، همین در زمان قاجار هم که دیگر این آخرى با ضعف زندگى مى‌کردند معذلک حکومت‌هایشان در هر جا حکم یک سلطان داشت، حکم یک پادشاه را داشت، هر کارى مى‌خواست مى‌کرد و بسیارى از جاها را هم اجاره مى‌دادند. این فرض کنید که استاندارى که مى‌خواست یک جایى برود، آن والى که مى‌خواست برود فرض کنید والى خراسان بشود، خراسان تیول او بود و آن وزیر بالا و آن فرض کنید که امیر و الا، آن یک وجهى مى‌داد خراسان را مى‌خرید. بنا هم بر این بود که تو برو هر کارى مى‌خواهى بکن، ما گوش نمى‌دهیم به حرف‌هاى مردم. او مى‌رفت آنجا هر کارى دلش مى‌خواست مى‌کرد، مردم را هر طور مى‌خواست عذاب مى‌داد و البته آن پولى که داده است باید در آورد با اضافاتش، پول‌ها هم در مى‌آمد. الان شما در سرتاسر کشور ملاحظه بکنید از نخست وزیر و رئیس جمهورش بگیرید تا آن پائین‌ها هر که هست، مى‌بینید که یک مردمى هستند که از خود مردم هستند. رئیس جمهور یک طلبه‌اى بوده است سابق و بعد هم یک آقایى شده است و بعد شده است رئیس جمهور. نه دستگاهى اینها را دارند و نه افکارى اینها را دارد و همین طور همه وزرا. این وزرا گاهى وقت‌ها جمعیتى مى‌آیند اینجا و مخلوط به هم هستند، آدم تمیز نمى‌دهد که این پاسدار هست یا وزیر. من حکومت‌هاى کوچک را دیده‌ام که وضعشان چطور بود و با چه وضعى بیرون مى‌آمدند. وقتى بیرون مى‌آمدند، مردم همه صف مى‌کشیدند برایشان تعظیم باید بکنند. با بساط مى‌آمد بیرون یک حکومت فرض کنید که جاى کوچکى، اما حالا نخست‌وزیرش مى‌آید، مردم باشند مثل سایرین. این هم یک مساله‌اى است که الان در ایران تحقق پیدا کرده است. جاهاى دیگر نیست این مسائل که همه مردمى هستند و همه هم با هم هستند و لهذا هم مردم پشتیبان دولتند و هم مردم پشتیبان ارتشند، هم ارتش و دولت با مردم هستند و این یکى از رمزهاى بزرگ پیروزى این چیز است.