١١٣٣.ابن عباس: على عليه السلام به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد: اى رسول خدا، شما عقيل را دوست داريد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: آرى به خدا، او را به دو سبب دوست دارم، يكى به خاطر خودش و ديگرى به خاطر آن كه ابوطالب او را دوست مى داشت. همانا فرزند او، در راه محبّت و دوستى فرزند تو كشته خواهد شد و ديدگان مؤمنان، برايش خواهند گريست و فرشتگان مقرّب، بر او درود مى فرستند. رسول خدا صلى الله عليه و آله سپس چندان گريه كرد كه اشكهايش بر سينه اش جارى گشت، آن گاه فرمود: به خدا شِكوه مى كنم از ستمهايى كه پس از من به عترتم مى رسد.

١١٣٤.انس بن مالك: با پيامبر صلى الله عليه و آله به عيادت على بن ابى طالب كه بيمار بود رفتيم. ابوبكر و عمر نيز نزد على عليه السلام بودند. آن دو كنار رفتند تا رسول خدا صلى الله عليه و آله نشست. يكى از آنها به ديگرى گفت: حتماً مى ميرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: او جز با كشته شدن، از دنيا نخواهد رفت؛ او زمانى خواهد مرد كه از غيظ و خشم لبريز شده باشد.

١١٣٥.جابر: رسول خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: تو كسى هستى كه خلافتت را مى گيرند، كشته مى شوى و اين ـ محاسنت ـ از اين ـ خون سرت ـ رنگين خواهد شد.

١١٣٦.عايشه: پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدم كه على را در آغوش كشيد و بوسيد و مى فرمود: پدرم فداى تو شهيد تنها، پدرم فداى تو شهيد تنها .

١١٣٧.امام على عليه السلام: رسول خدا صلى الله عليه و آله دستم را گرفته بود و با هم در يكى از كوچه هاى مدينه راه مى رفتيم، تا اين كه به باغى رسيديم. من گفتم: اى رسول خدا، چه باغ زيبايى! فرمود: از اين زيباتر در بهشت براى توست. سپس از باغ ديگرى گذشتيم و من دوباره عرض كردم: اى رسول خدا، عجب باغ زيبايى! فرمود: از اين زيباتر در بهشت براى توست. ما از هفت باغ گذشتيم و هر بار من مى گفتم: عجب باغ زيبايى! و پيامبر مى فرمود: از اين زيباتر در بهشت براى توست. چون رسول خدا به جاى خلوتى رسيد، مرا در آغوش گرفت و ناگهان گريست. [من عرض كردم: اى رسول خدا، چرا گريه مى كنيد؟ فرمود: به خاطر كينه هاى نهفته در دلهاى گروهى از مردم كه پس از من، آنها را نسبت به تو آشكار خواهند كرد]. عرض كردم: اى رسول خدا، آيا دينم سالم خواهد ماند؟ فرمود: دينت سالم خواهد ماند.