مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٢ - اول توحيد در ذات

خداوند در قرآن مى فرمايد:

((لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ)).[١]

«هيچ چيز همانند او نيست و او شنوا و بيناست».

و نيز مى فرمايد:

((قُلْ هُوَ اللّهُ أَحَدٌ * اَللّهُ الصَّمَدُ * لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدُ * وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفْواً أَحَد)).[٢]

«خداوند يكتا و يگانه است * خداوندى است كه همه نيازمندان قصد او مى كنند * (هرگز) نه زاده و نه زاده شده * و براى او هيچ گاه شبيه و مانندى نبوده است».

دوم: توحيد در خالقيت

يعنى; در صحنه گيتى، خالق و پديدآورنده اى غير از خداوند نيست و هر آنچه جامه وجود پوشيده است، از آسمانها و زمين، كوهها و درياها، عناصر و معادن، گياهانو درختان و... همه مخلوق خداوند هستند و اصل وجود آنها و افعال و آثارشان همه مخلوق و معلول او است. آفتاب و گرماى آن، ماه و نور افروزى آن، آتش و سوزانندگى آن و ساير اسباب و علل و مسببات و معلولها،