مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٣

به عنوان مثال، قرآن مى فرمايد:

((وَاَنْكِحُوا الأَيامى مِنْكُمْ وَ الصّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ اِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْله ِوَاللّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ)).[١]

«مردان و زنان بى همسر خود را همسر دهيد، همچنين غلامان و كنيزان صالحو درستكارتان را، اگر فقير و تنگدست باشند، خداوند از فضل خود آنان را بى نياز مى سازد. خداوند گشايش دهنده و آگاه است».

در اين آيه، خداوند عبوديت و امائيّت را به كسانى كه مالك عبد و اماء هستند نسبت مى دهد و مى فرمايد: ((عِبادكُمْ وَ إِمائكُمْ)). در اينجا«عبد» به نام غيرخداوند اضافه شده است.

٣ ـ در كتاب هاى لغت عبوديت; به معناى اطاعت و فرمانبردارى آمده است.[٢]

معنايى كه در اسمهايى مانند عبدالرسول و عبدالحسين مورد نظر است همين معناى سوم است. عبدالرسول و عبدالحسين يعنى; مطيع پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)و امام حسين(عليه السلام) . و بدون ترديد چون اطاعت از پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) و اولى الامر واجب است، هر مسلمانى مطيع پيامبر و ائمه(عليهم السلام) بعد از ايشان مى باشد:

((اَطِيعُوا اللّهَ وَ اَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِى الأَمْرِ مِنْكُمْ)).[٣]