مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٢

مخلوق بودن است، فقط به اسم خداوند متعال اضافه مى شود زيرا:

((إِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمواتِ وَ الأَرْضِ إِلاّ آتِى الرَّحْمنِ عَبْداً)).[١]

«تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند، بنده اويند».

همچنين قرآن به نقل از حضرت مسيح مى فرمايد:

((إِنِّى عَبْدُاللّهِ آتانِىَ الكِتابَ وَ جَعَلَنِى نَبِيّاً)).[٢]

«من بنده خدايم، او كتاب آسمانى به من داده و مرا پيامبر قرار داده است».

٢ ـ عبوديت قراردادى; كه ناشى از غلبه و پيروزى انسانى بر انسان ديگر در ميدان جنگ است.

دين اسلام، اين نوع عبوديت را تحت شرايط خاصى كه در فقه بيان شده، پذيرفته است. اختيار اسيرانى كه در جنگ به دست مسلمانان اسير مى شوند با حاكم شرع است و او مى تواند يكى از راههاى سه گانه را انتخاب كند: آزادسازى اسيران بدون دريافت غرامت، آزاد كردن آنان در مقابل اخذ غرامت و به اسارت ماندن آنها.

در صورت سوم، فرد اسير، عبد مسلمان محسوب مى شود و به همين دليل در كتب فقهى بابى به نام«عبيد و اماء» منعقد شده است.