مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٦ - نذر براى اموات
نوشته اند. محور اين كتاب ها پيرامون: تبرّك با كام بردارى اطفال به وسيله پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) ، تبرك به وسيله مسح يا مس پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)، استفاده از آب وضو و غسل و باقيمانده خوردنيها و نوشيدنيهاى آن حضرت است. البته تبرك جستن صحابه منحصر در اين موارد نيست، آنان از آبى كه حضرت در آن دست كرده يا از آن نوشيده، مو، عرق، ناخن، ظرف آب، جاى لب ها، منبر، سكه هاى طلايى كه به كسى داده بودند و بالاخره به قبر آن حضرت تبرك مى جستند و با گذاردن گونه هاى خود بر تربت پاك آن حضرت، اشك مى ريختند.
علامه محقق، محمد طاهر ابن عبدالقادر، از علماى مكه مكرّمه، كتابى با عنوان«تبرّك الصّحابه» نگاشته است. در بخشى از اين كتاب آمده است:
«صحابه رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) كه الگوى هدايت يافتگان و صالحانند، بر تبرّك به آثار رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)، اتفاق نظر دارند.آنان خود از مو، آب وضو، عرق، لباس، ظروف، تماس با بدن آن حضرت و... تبرّك مى يافتند. اينگونه تبرّكها در زمان آن حضرت انجام مى شد و ايشان باعدم مخالفتشان، آن را تأييد مى كردند و اين خود دليل محكمى بر مشروعيّت اين اعمال است و اگر مشروعيت نداشت و مورد تأييد آن حضرت نبود، قطعاًپيامبر از آن نهى مى كردند و جلوگيرى مى نمودند.
احاديث صحيح و اجماع صحابه، علاوه بر آنكه دليل