مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢٥ - سيره مسلمانان در ساختن مسجد بر قبور انسانهاى شايسته

اينك به بررسى يكايك موارد فوق مى پردازيم:

الف ـ توسل به دعاى پيامبر و صالحين در حال حيات آنان

مسلمانان جملگى، توسل به دعاى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) در حال حيات ايشان را جايز مى دانند و حتى توسل به دعاى هر انسان مؤمنى را مستحبو پسنديده مى شمارند. قرآن در اين باره مى فرمايد:

((وَ لَوْ أَنَّهُمْ إذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمْ الرَّسُولَ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّاباً رَحِيماً)).[١]

«و اگر اين مخالفان، هنگاميكه به خود ستم مى كردند ]و فرمانهاى خدا را زير پا مى گذاردند[، به نزد تو مى آمدند و از خدا طلب آمرزش مى كردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مى كرد، خدا را توبه پذير و مهربان مى يافتند».

در اين آيه مشاهده مى كنيم كه خداوند، كسانى را كه به نفس و جان خودستم كرده اند دعوت مى كند به نزد رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) بروند، تا ايشان براى آنها طلب آمرزش كند.

در آيه اى ديگر; قرآن منافقين را سرزنش مى كند كه وقتى به محضر پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)خوانده مى شوند تا آن حضرت براى آنها استغفار كند، از سر تمسخر و تكبر سر مى جنبانند:

((وَ إذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللّهِ لَوَّّوْا رُُؤسَهُمْ)