تعليم و تربيت در اسلام - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٥٦ - ب - هدفدارى حيات انسان
ما آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست، بازيگرانه نيافريديم، آنها را جز بحق نيافريديم، ولى بيشتر آنها نمىدانند.
و از زبان مؤمنان خردمند، چنين مىگويد:
«رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا»[١]
پروردگارا اين (آسمان و زمين) را بيهوده نيافريدى.
«رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى»[٢]
پروردگار ما كسى است كه به همه چيز، آفرينش داده، سپس هدايتش كرده است.
شهيد مطهرى در اين باره مىنويسد:
«جهان ما جهان هدفدار است؛ يعنى در درون موجودات، كششى به سوى هدف كمالىشان موجود است و «هدفدارى» همان هدايت الهى است.»[٣]
بنابراين، جهان هستى از دنياى شگفتانگيز اتمها گرفته تا زندگى مرموز جانداران دريا و خشكى و سپر سرسام آور كرات آسمانى و ... همه و همه در بستر تكامل، به سوى هدف پيش مىروند و پديدهاى بدون هدف، آفريده نشده است.
عقل سليم نيز در اين باره چنين نظر مىدهد: خداوندِ هستى آفرين، حكيم و داناى مطلق است كه هيچگونه بيهودهكارى و مهملآفرينى به آستان مقدسش راه ندارد، پس هر چه او آفريده از روى دانش و حكمتاست و آفرينشى چنين، هرگز لغو و بيهودهنيست و بهگفته شهيدمطهرى:
«جهان از يك مشيّت حكيمانه پديد آمده است و نظام هستى بر اساس خير و جود و رحمت و رسانيدن موجودات به كمالات شايسته آنها استوار است.»[٤]
ب- هدفدارى حيات انسان
انسان يكى از پديدههاى جهان آفرينش است كه هدفدار بودن آنها را در بخش پيش
[١] - آل عمران( ٣)، آيه ١٩١.
[٢] - طه( ٢٠)، آيه ٥٠.
[٣] - مجموعه آثار، شهيد مرتضى مطهرى، ج ٢، ص ١٥٦، صدرا.
[٤] - همان، ص ٨٣.