تعليم و تربيت در اسلام - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٢٧ - محبت در خانواده
واقعيتى است كه اسلام بدان توجه داشته و هشدار داده است كه مربيان جامعه- از جمله پدر و مادر- آينده سازان را از نقاط مثبت محيط بهرهمند و از نقاط ضعف آن، دور سازند.
رسول خدا ٦ مىفرمود:
«كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ حَتَّى يَكُونَ ابَواهُ يُهَوِّدانِهِ اوْ يُنَصِّرانِهِ»[١]
هر نوزادى بر فطرت (توحيدى) متولد مىشود، تا اينكه پدر و مادرش او را يهودى يا مسيحى مىكنند.
امام خمينى در شرح اين حديث مىفرمايد:
«... همان فطرت انسانيت، فطرت صراط مستقيم، فطرت اسلام، فطرت توحيد است، و اين تربيتهاست كه يا همين فطرت را شكوفا مىكنند يا جلوى شكوفايى فطرت را مىگيرند.»[٢]
اين حديث پيامبر ٦، يكى از احاديث بيشمارى است كه پيرامون اين موضوع پراهميت، صادر شده و همه جزئيات سالمسازى محيط خانواده و پالايش آن از آلودگيها را ترسيم كرده است كه بخش كوچكى از آن را تا انتهاى درس ملاحظه خواهيم كرد.
* محبّت در خانواده
محبّت در خانواده از امورى است كه نقش مؤثرى در تربيت و تكامل شخصيت فرد ايفا مىكند. فرزند بايد در خانواده مورد مهر و محبّت قرار گيرد تا آمادگى لازم را جهت اداره زندگى آينده خود پيدا كند و از پديدار شدن عقدههاى مختلف در او جلوگيرى شود. پيامبر اسلام ٦ در اين باره مسلمانان را به مهرورزى نسبت به كودكان خود دستور مىدهد و مىفرمايد:
«احِبُّوا الصِّبْيانَ وَ ارْحَمُوهُمْ ...»[٣]
به كودكان محبت كنيد و آنها را مورد ملاطفت قرار دهيد.
پيامبر اكرم ٦ درباره ضرورت و اهميت وجود محبت در خانواده فرمود:
[١] - سفينة البحار، ج، ص ٣٧٢.
[٢] - فرهنگ تعليم و تربيت، دفتر ٢٢، ص ٣٧٢، انتشارات امير كبير.
[٣] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٠١.