٤- ورود به بهشت: تمايل فطرى بشر به زندگى جاودانه و جهل او نسبت به سرنوشت آينده‌اش از مهمترين نگرانى‌هايى است كه همواره ذهن و فكر انسانها را به خود مشغول داشته است. ايمان به خدا و عبادت او از مهم‌ترين عوامل رفع اين نگرانى‌هاست، زيرا انسان در سايه ايمان و عبادت به حسن عاقبت و آينده نيك خود اطمينان پيدامى‌كند.
عبادت خداوند موجب مى‌شود كه سرنوشت انسان به بهشت امن الهى منتهى شود و براى هميشه از نعمت زندگى سعادتمندانه در جوار رحمت حق برخوردار گردد.
قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
«وَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ‌الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ اوْ انْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَاولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ» «١» و كسى كه چيزى از اعمال شايسته را انجام دهد خواه مرد باشد يا زن درحالى‌كه ايمان داشته باشد چنان كسانى داخل بهشت مى‌شوند.
حضرت على عليه السلام نيز مى‌فرمايد:
«ثَمَنُ الْجَنَّةِ الْعَمَلُ الصَّالِحُ» «٢» بهاى بهشت، عمل صالح است.
ج- آثار عمومى‌ برخى از آثار عبادت بركات عامّ و شاملى هستند كه موجب نيكبختى انسان در دو جهان مى‌شوند. اين آثار ارزشمند عبارتند از:
١- حيات طيّب: انسان در اين جهان دو نوع زندگى دارد؛ يكى زندگى ظاهرى و حيوانى كه به جسم او مربوط مى‌شود و خوردن، آش اخلاق عبادى(ج‌٢) ٧٦ ٢ - عجب ص : ٧٤ اميدن، خوابيدن و نفس كشيدن از ويژگى‌هاى آن است «٣» و ديگرى زندگى باطنى كه مختصّ روح اوست و به باطن ذاتش مربوط است. او در حالى‌كه در اين جهان زندگى مى‌كند در باطن ذات خود يك زندگى‌