امام خمينى قدس سره درباره رعايت آداب نماز مى‌نويسد:
سزاوار است كه نمازگزار با حالت سنگينى و وقار با لباس آراسته و عطر زده و مسواك كرده و موهاى شانه كرده باشد. «١» ب- مراعات اوّل وقت‌ پاسخ سريع به خواسته بزرگان، نشانه احترام و ادب نسبت به آنان است. از اين رو افراد نمازگزار به مجرد شنيدن نواى ملكوتى اذان كه اقامه نماز را از جانب خدا اعلان مى‌دارد، همه كارهاى خويش را تعطيل كرده، به نماز مى‌ايستند و بويژه به هنگام سحر، خود را پيش از اذان صبح آماده حضور در پيشگاه خدا نموده زمزمه‌هاى عاشقانه خويش را با نسيم سحرى در هم مى‌آميزند، چنان‌كه قرآن درباره آنان مى‌فرمايد:
«وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ» «٢» و در سحرگاهان از خدا بخشش مى‌طلبند.
امام باقر عليه السلام فرمود:
«إِنَّ فَضْلَ الْوَقْتِ الْأَوَّلِ عَلَى الْاخَرِ كَفَضْلِ الْاخِرَةِ عَلَى الدُّنْيا» «٣» برترى اول وقت بر ديگر وقتها همچون برترى آخرت بر دنياست.
ج- شركت در نماز جماعت‌ حضور در نماز جماعت نيز يكى از نشانه‌هاى اهميت دادن به نماز است. اسلام تأكيد فراوان دارد كه مؤمنين در صف واحد و كنار يكديگر خدا را عبادت كنند. قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد: