٢- طهارت معنوى (باطنى): علاوه‌بر لزوم پاك نمودن بدن و لباس‌از ناپاكيهاى ظاهرى، آيين مقدّس اسلام، انجام تشريفات خاصّى را نيز براى پيروانش مقرر داشته كه بايد آنها را به قصد تحصيل طهارت باطنى انجام دهند. اين تشريفات (كه تفصيل كيفيّت انجام آنها نيز در كتب فقهى بيان شده) به سه صورت: وضو، غسل و تيمّم انجام مى‌پذيرد و نتيجه عملى آنها نوعى نشاط و شايستگى روحى است كه از آن به طهارت معنوى تعبير مى‌شود.
دو نوع طهارت ظاهرى و باطنى با هم در ارتباط بوده و هر كدام مكمّل ديگرى هستند و مهمترين نتيجه‌اى كه از تحصيل اين دو نوع طهارت براى انسان حاصل مى‌شود، كسب آمادگى و شايستگى براى باريابى در پيشگاه الهى است.
اهميّت طهارت از ديدگاه اسلام‌ طهارت و نظافت، در فرهنگ اسلامى گستره وسيعى دارد. در اسلام علاوه بر آن كه رعايت طهارت خود به خود عبادت محسوب مى‌شود، صحّت اكثر عبادات «١» نيز مشروط به‌وجود طهارت است.
همچنين اسلام، با همه ارزشى كه براى آراستگى ظاهر و پاكيزگى لباس و بدن قائل است، موضوع را در همين حد پايان يافته تلقّى نمى‌كند، بلكه نظافت و طهارت ظاهرى را با همه اهميّت و ارزشى كه داراست، گام اوّل در جهت رسيدن به طهارت باطنى و معنوى مى‌داند.
آيه‌اى از قرآن كريم، طهارت ظاهر و باطن را در راستاى يكديگر معرّفى كرده و كسانى را محبوب خداوند متعال مى‌شمارد كه جسم و جان خويش را با هم پاكيزه نگاه مى‌دارند:
«إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ» «٢» به يقين خداوند، توبه‌كنندگان را دوست دارد و پاكان را نيز دوست دارد.
ارزش طهارت در اسلام به اندازه‌اى است كه خداوند، عصمتِ برترين و